(asm)’ın o hadîsle haber verdiği şeyi doğrulamak ve tasdîk etmek vâcib ve mecbûrîdir. Hadîs âhâddır diye onu redd etmek câiz değildir. Böyle bir hüccete tutunmak ise vahîmdir.

“Kitâbımın başında belirtmiştim ki, âhâd olan hadîs, sahîh olduktan sonra onu tasdîk etmek mecbûriyyeti vardır. Eğer biz desek: ‘Âhâd hadîsler hüccet olamaz.’ Bununla Peygamber (asm)’ın pek çok hadîslerini redd etmiş oluruz. Bu durumda Peygamber (asm)’ın sözleri abes ve ma‘nâsız kalır. (Ya‘nî, Peygamber (asm)’ın tevâtür derecesine kavuşmayan ve âhâd yoluyla gelen kavl, fiil ve hâlleriyle sâbit olan hadîsler eğer hüccet olmayacaksa ve bunlarla amel edilmeyecekse, o zamân -hâşâ!- Peygamber (asm)’ın tevâtür dışındaki bütün söz, fiil ve takrîrleri abes ve boş olur.)

5) Asrımızın álimlerinden el-Ğummarî der ki:

“Ísâ (as)’ın nüzûlü, bir çok sahâbeden, tâbiínden, tebe-i tâbiínden, ulemâ-i İslâm’dan tâ günümüze kadar bütün álimlerden sâbit olmuştur. Bu mes’ele, şek ve şübhe kaldırmayan bir tevâtürdedir. Bunu ilimden haberi olmayan gabî ve câhil kimseler ancak redd ve inkâr edebilirler. Çünkü, bu mes’ele, Peygamberimizin zamânından tâ tevâtürle rivâyet edilen hadîs kitâblarının tedvîn devrine kadar bir cemâatten diğer bir cemâate nakl edilen mütevâtir bir mes’eledir.”

El-Gumarî, Ísâ (as)’ın nüzûlünün, yirmi beş sahâbe tarafından rivâyet edildiğini ve onlardan otuz tâbiínin rivâyet ettiğini ve o tâbiínlerden de otuzdan daha fazla tebe-i tâbiínin rivâyet