Aynen onun gibi, şahs-ı Ísâ (as) da yeryüzünde yaratıldıktan sonra Yahûdîlerin şerrinden korumak maksadıyla semâya yükseltilmiş, daha sonra Kur’ân’ı hâkim kılmak, Yahûdîleri, bâ-husús Yahûdî milletinden olan şahs-ı Deccâl’i öldürmek ve netîcede inkâr-ı ulûhiyyet fikrini álemden silmek için tekrâr yeryüzüne indirilecektir.

8) Muhammed Sûresi’nin 4. âyet-i kerîmesi ifâde eder ki: Hazret-i Ísâ (as), âhirzamânda semâdan Müslümânlar arasına nüzûl ettiğinde, ona tâbi‘ olan hizbü’l-Kur’ân’la berâber İslâmiyyetin hâkimiyyeti için cihâd edecek. Bu cihâd netîcesinde kâfirler mağlûb olup silâhlarını bırakacak, şevket ve kuvvetlerini kaybedip Müslümânlara karşı cebhe alamaz bir vaz‘ıyyete geleceklerdir.

9) Enfâl Sûresi’nin 39. âyet-i kerîmesi ifâde eder ki: Müslümânlar, dîn-i mübîn-i İslâmın bütün ahkâmıyla icrâ ve tatbîk edilmek súretiyle yalnız Elláh için olacağı, bâtıl ve muharref olan bütün dînlerin ortadan kaldırılacağı bir devre kadar kâfirlerle savaşmalıdırlar. Mâdem hîç bir asırda bu netîce, kemâliyle ve tam ma‘nâsıyla tahakkuk etmemiştir. Öyle ise, Müslümânların bu netîceyi elde edecekleri bir zamân gelecektir. İşte o zamân, âyât-ı kerîme ve ehâdîs-i Nebeviyyenin haber verip müjdelediği Ísâ (as)’ın devridir. Hazret-i Ísâ (as), âhirzamânda semâdan Müslümânlar arasına nüzûl ettiği zamân, Müslümânlar bu devri yaşamak súretiyle, âyet-i kerîmenin ma‘nâsına tam mâsadak olacaklardır.

10) Tevbe Sûresi’nin 33. âyet-i kerîmesi ifâde eder ki:  Âhirzamânda Ísâ (as)’ın nüzûl etmesiyle, hak dîn olan İslâmiyyet bütün dînlere galebe çalacak, bâtıl ve muharref bütün dînler yeryüzünden silinecektir.  

Lügat: hâkimiyyet, muhammed, muharref, tahakkuk, harr(e), millet, şevket, inkâr, kâfir, âmiyy