NETÎCE-İ KELÂM

Buraya kadar zikr ettiğimiz âyet-i kerîmeler ve tefsîrlerinden özetle şu netîceler çıkmaktadır:

1) Zuhruf Sûresi’nin 61. âyet-i kerîmesi ifâde eder ki: Hazret-i Ísâ (as)’ın kıyâmetten önce cism-i beşerîsiyle semâdan Müslümânlar arasına nüzûl etmesi, kıyâmetin alâmetlerindendir. Bu mes’elede şek ve şübhe olamaz.

2) Âl-i Imrân Sûresi’nin 54 ve 55. âyet-i kerîmeleri ifâde eder ki:  Yahûdî milleti, Hazret-i Ísâ (as)’ı öldürmeye kasd ettiler. Elláh da onların hîlelerini boşa çıkararak Hazret-i Ísâ (as)’ı ölmeden, cesed ve rûhuyla berâber kabz edip onu semâya kaldırdı. O, şu ân semâda hayy ve diridir. Âhirzamânda Hazret-i Ísâ gelecek, ona tâbi‘ olan Müslümânlar kâfirlere karşı galebe edeceklerdir.

3) Mâide Sûresi’nin 117. âyet-i kerîmesi ifâde eder ki: Bu âyet-i kerîmede geçen تَوَفَّي kelimesi, “ölüm” ma‘nâsında olmayıp; “kabz etmek”, “tam olarak almak”, “uyutmak”, “şehvet cihetinde öldürmek”, “muhâfaza etmek”, “yükseltmek”, “vazífeden almak”, “amelinin karşılığını eksiksiz vermek” gibi ma‘nâlara gelmektedir. O hâlde, bu âyet-i kerîmede ve Âl-i Imrân Sûresi’nin 55. âyet-i kerîmesinde geçen تَوَفَّي kelimesini ölüm ma‘nâsında alıp Hazret-i Ísâ (as)’ın öldüğünü da‘vâ edenlerin hîç bir mesnedleri yoktur.

4) Nisâ Sûresi’nin 157, 158 ve 159. âyet-i kerîmeleri ifâde eder ki: Her ne kadar Yahûdî milleti, “Biz, Elláh’ın Peygamberi olan Meryem’in oğlu Ísâ’yı öldürdük ve astık”

Lügat: peygamber, alâmet, beşerî, kelime, millet, şehvet, kâfir, şübhe