kerîmede anlatılmak istenen şey, Ísâ (as)’ın mu‘cizevî yönüdür ve háriku’l-áde hâlleridir. Ísâ (as)’ın beşikte iken konuşması nasıl mu‘cize ise, kühûlet devresindeki konuşması da mu‘cizevî bir hâlde olması lâzım gelir. Evet, âyet-i kerîmede geçen كَهْلاً kelimesi, ba‘zı müfessirler tarafından Ísâ (as)’ın yetişkinlik devresinde konuşması diye tefsîr edilmişse de, bu açıdan bunda záhiren fazla bir mu‘cizevî yön görünmüyor. Bu açıdan âyet-i kerîmede geçen كَهْلاً kelimesini, Ísâ (as)’ın nüzûlünden sonra konuşması ile tefsîr edenlerin re’yi daha kuvvetli görünüyor. O hâlde, bu âyet-i kerîmede beyân edilen كَهْلاً kelimesinden murâd, onun semâdan yeryüzüne nüzûl etmesi ve o devrede insânlarla konuşmasıdır.

Ma‘lûmdur ki; bir insân eğer dilsiz değilse, elbette yetişkinlik devresinde konuşacaktır. Ísâ (as)’ın yetişkinlik devresinde konuşması da bedîhî bir mes’eledir. Eğer كَهْلاً kelimesinden, başka bir ma‘nâ murâd edilmezse; o zamân ma‘lûmu i‘lâm kabîlinden olur. Bu ise, hakîm olan Kur’ân’ın üslûb ve belâğâtına muvâfık düşmez. Öyle ise, كَهْلاً kelimesi başka bir ma‘nâyı ifâde eder. O ma‘nâ da şudur ki:  

Âyet-i kerîmede beyân edilen “kühûlet devresi”nden murâd, Hazret-i Ísâ (as)’ın nüzûlünden sonraki devredir. Zîrâ, eğer âyet-i kerîmede geçen كَهْلاً kelimesi, Ísâ (as)’ın semâya ref‘ınden önceki devreyi ifâde etse; bu durum mezkûr káideye ters düşer ve ma‘lûmu i‘lâm kabîlinden olur. Demek, bu âyet-i