temâşâ edilen adâlet-i İlâhiyyeyi kabûl edip teşerru‘ edenler, taltíf edilecekler; o adâleti kabûl etmeyip küfür ve isyân bataklığına düşenler ise, tam cezâlarını göreceklerdir.

Bir kimse burada küfür ve inkâr ile ömrünü geçirsin, bir kimse de îmân dâiresinde bulunsun. Yine bir insân katl, zinâ, fâiz, içki, kumar gibi günâhları işlesin, bir kimse de amel-i sálih ve takvâ dâiresinde bulunsun. Daha sonra bunlar ölümle müsâvî olsun. Eğer bir muhâsebe ve bir muhâkeme olmazsa, bunda zulüm görünür. Hâlbuki, Elláh, zulümden münezzehtir. Öyle ise, bir mahkeme-i kübrâ açacaktır. O gün insânların hîç bir hâli gizli kalmayacak; Elláh (cc), Kıyâmet gününde herkese yaptığının karşılığını mutlaka verecek ve o gün herkes, adâletle hükmedildiğini anlayacaktır.

Gelecek âyet-i kerîmeler, o günde adâlet-i İlâhiyyenin nasıl tahakkuk edeceğini şöyle ifâde buyurmaktadır:

وَنَضَعُ الْمَوَاز۪ينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۜ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۜ وَكَفٰى بِنَا حَاسِب۪ينَ

“(Ve biz Kıyâmet gününde) kulların iyi ve kötü amellerinin derecelerini kendilerine göstermek için (adâlet terâzîleri koyarız da) onlar ile herkesin amel sahîfeleri tartılır. Dünyâda iken yapmış oldukları amellerinin mikdârı ve mâhiyyeti kendilerine gösterilmiş olur. Böylece, adâlet-i İlâhiyye tam ma‘nâsıyla tecellî etmiş bulunur. (Artık hîç bir nefis, bir şey ile zulmedilmez.) Hîç bir kimse, iyi amelleri noksán, kötü amelleri ziyâde edilmek gibi bir şekilde zulme uğratılmaz, kendilerine lâyık oldukları mükâfât veyâ cezâ tamâmen verilir. Hayır sáhibleri mükâfâtlarını görürler. Şer sáhibleri de cezâlarına kavuşurlar. (İsterse) o amel (bir hardal tânesi ağırlığınca olsun,) o da mutlaka göz önüne alınır, mükâfâtsız veyâ cezâsız bırakılmaz. (Onu da) o az ameli de meydâna (getiririz.) Onu da tartıya, hesâba tâbi‘ tutarız. (Hesâb görücüler olmak üzere Biz kifâyet ederiz.) Evet... Hak Teálâ Hazretleri, her şeyi tam ma‘nâsıyla bilir, hîç bir şey O’nun ilim dâiresinden háric bulunamaz. O’nun adâleti cihânşümûldur, onun üstünde bir adâlet düşünülemez.” [552]