“Elláh, gökleri, yeri ve ikisinin arasında bulunanları, ancak hak olarak ve muayyen bir süre için yarattı.” [456]

مَا خَلَقْنَا السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَٓا اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُسَمًّىۜ

“Gökleri, yeri ve ikisi arasında bulunanları biz şübhesiz yerli yerince ve belli bir süre   için  yarattık.” [457]

“Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde bu ve benzeri âyet-i kerîmelerin tefsîri sadedinde şöyle buyruluyor:

“Şu kâinâtın mevti, mümkündür. Çünkü, bir şey kánûn-i tekâmülde dâhıl ise, o şeyde alâ külli hâl neşv ü nemâ vardır. Neşv ü nemâ ve büyümek varsa, ona alâ külli hâl bir ömr-i fıtrî vardır. Ömr-i fıtrîsi var ise, alâ külli hâl bir ecel-i fıtrîsi vardır. Gáyet geniş bir istikrâ’ ve tetebbu‘ ile sâbittir ki, öyle şeyler mevtin pençesinden kendini kurtaramaz. Evet, nasıl ki, insân küçük bir álemdir, yıkılmaktan kurtulamaz. Álem dahi büyük bir insândır, o dahi ölümün pençesinden kurtulamaz. O da ölecek, sonra dirilecek veyâ yatıp sonra subh-i haşirle gözünü açacaktır. Hem nasıl ki, kâinâtın bir nüsha-i musaggarası olan bir şecere-i zî-hayât, tahrîb ve inhilâlden başını kurtaramaz. Öyle de, şecere-i hılkatten teşâub etmiş olan silsile-i kâinât, ta‘mîr ve tecdîd için tahrîbden, dağılmaktan kendini kurtaramaz.” [458]          

Semâ ve Arz’ın hılkati O’nun emir ve irâdesiyle olduğu gibi; vücûdlarının devâm ve bekásı da O’nun emir ve irâdesiyledir. Cenâb-ı Hak şöyle buyuruyor:

وَيُمْسِكُ السَّمَٓاءَ اَنْ تَقَعَ عَلَى الْاَرْضِ اِلَّا بِاِذْنِه۪ۜ 

“Elláhu Teálâ, Arz üzerine düşmemesi için  semâyı tutar, düşürmez. Ancak, o,  yevm-i Kıyâmet’te Elláh’ın izniyle parçalanıp düşer. Álemin intizámı bozulur. Netîcede bu álem, başka bir áleme inkılâb eder. Ba‘zan da ibret ve azâb için semâvî taşları gönderir. Kavm-i Lût’un başına yağan ahcâr-ı semâviyye  gibi.” [459]

اِنَّ اللّٰهَ يُمْسِكُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَ اَنْ تَزُولَاۚ وَلَئِنْ زَالَتَٓا اِنْ

Lügat: şecer(e), kurt(a), muayyen, silsile, tekâmül, gönder, kündür, silsil, sinin, şübhe