zâtın tek duásı, bahârımızın îcâdı kadar Hálık-ı Rahîm’in kudretine hafif gelen şu Cennet’in binâsına sebebiyyet verecekti. Demek, nasıl ki o zâtın risâleti, şu dâr-ı imtihânın açılmasına sebebiyyet verdi, لَوْلَاكَ لَوْلَاكَ لَمَا خَلَقْتُ اْلاَفْلَاكَ sırrına mazhar oldu; onun gibi, ubûdiyyeti dahi öteki dâr-ı saádetin açılmasına sebebiyyet verdi.” [444]

“Hem mâdem bütün zî-hayât mahlûkların elleri yetişmediği ve iktidârları dâiresinde olmayan bütün hâcâtlarını, bütün fıtrî matlablarını bir nev‘í duá bulunan isti‘dâd-ı fıtrî ve ihtiyâc-ı zarûrî dilleriyle istedikleri vakitte, gáyet rahîm ve işitici ve şefkatli bir dest-i gaybî tarafından verildiğinden ve ihtiyârî olan da‘vât-ı insâniyyenin, husúsan havâsların ve nebîlerin duálarının on adedden altı-yedisi hılâf-ı ádet makbûl olmasından kat‘í anlaşılıyor ki: Her dertlinin âhını, her muhtâcın duásını işiten ve dinleyen bir Semî-ı Mucîb perde arkasında var, bakar ki; en küçük bir zî-hayâtın en küçük bir ihtiyâcını görür ve en gizli bir âhını işitir, şefkat eder, fiilen cevâb verir, memnûn eder. Elbette ve her hâlde hîç bir şübhe ihtimâli kalmaz ki: Mahlûkların en ehemmiyyetlisi olan nev-ı insânın en ehemmiyyetli ve umûmî ve umûm kâinâtı ve umûm esmâ ve sıfât-ı İlâhiyyeyi alâkadâr eden beká-i uhreviyyeye áid duálarını içine alan ve nev-ı insânın güneşleri ve yıldızları ve kumandânları olan bütün peygamberleri arkasına alıp onlara duásına ‘Âmîn, âmîn’ dedirten ve ümmetinden her gün her ferd-i mütedeyyin hîç olmazsa kaç def‘a ona salevât getirmekle onun duásına ‘Âmîn, âmîn’ diyen ve belki bütün mahlûkát o duásına iştirâk ederek, ‘Evet, yâ Rabbenâ! İstediğini ver, biz de onun istediğini istiyoruz’ diyorlar. Bütün bu reddedilmez şerâit altında beká-i uhrevî ve saádet-i ebediyye için Muhammed aleyhissalâtü vesselâmın -haşrin hadsiz esbâb-ı mûcibesinden- yalnız tek duásı, Cennet’in vücûduna ve bahârın îcâdı kadar kudretine kolay olan âhiretin îcâdına kâfi bir sebebdir diye ‘Mucîb’ ve ‘Semî‘’ ve ‘Rahîm’ isimleri bizim suâlimize cevâb   veriyorlar.” [445]

Peygamberleri göndermek de o rahmet-i bî-nihâyenin ayrı bir delîlidir. Bâ-husús, o peygamberler içinde rahmet-i İlâhiyyenin lisânı, misâli, timsâli, dellâlı, mümessili olan ve álemlere rahmet olarak gönderilen Hazret-i Muhammed (asm) mücessem rahmettir. Onun risâletinin dünyâ ve âhiretin vücûduna sebeb

Lügat: dest-i gaybî, peygamber, muhammed, vesselâm, elbette, udre(t), ediyye, fiilen, gönder, hadsiz, uhrevî, âhiret, şefkat, âhire, şübhe