İlâhiyye; kendisine itáat eden başta peygamberleri, evliyâları, sálihleri mükâfâtlandırmaması, onları ölüm ile i‘dâm-ı ebedîye mahkûm etmesi mümkün müdür? Hâşâ ve kellâ! Husúsan “Habîbulláh” unvânını alan Hazret-i Muhammed (asm)’ın bütün mahlûkát nâmına yaptığı saádet-i ebediyyeye dâir duásını kabûl etmemesi o rahmetin şe’nine yakışır mı? Elbette, o rahmetin sáhibi, mutí‘lere ebedî bir Cennet’te ebedî mükâfât verecektir. Hem bütün mahlûkátı i‘dâm-ı ebedîden kurtarıp onları bekáya mazhar etmek súretiyle Habîb’inin duásını kabûl etmesi, o rahmetin şe’nindendir. Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr” eserlerinde bu konu şöyle îzáh edilmiştir:

“Ve kezâ, bu álemin Sáni’ınde pek rahîmâne bir şefkat vardır. Zîrâ, görüyoruz ki: Bu álemde yardım isteyen bir musíbetzedeye kemâl-i sür‘atle yardım ediliyor. Dergâh-ı izzete ilticâ eden kurtuluyor. Suâl eden sâillerin istekleri veriliyor. En ádî bir zî-hayâtın sesi işitiliyor ve hâceti kabûl ediliyor. İşte, böyle bir şefkat sáhibi, nev-ı beşerin en büyük, en lâzım, en zarûrî, şedîd bir hâceti hakkında, bütün insânlar nâmına yaptığı duáda istediği Cennet’i ve saádet-i ebediyyeyi ve ba‘sü ba‘de-l-mevt’i yapacaktır. Bi’l-hássa o reîs-i muhteremin şu umûmî duásına, bütün zevi’l-hayât, bütün mahlûkát ‘Âmîn! Âmîn!’ diyorlar.

“Bak, o zât öyle bir maksad, öyle bir gáye için saádet isteyip duá ediyor ki, insânı ve bütün mahlûkátı, esfel-i sâfilîn olan fenâ-yı mutlaka sukúttan, kıymetsizlikten, fâidesizlikten, abesiyyetten A‘lâ-yı illiyyîn olan kıymete, bekáya, ulvî vazífeye, mektûbât-ı Samedâniyye olması derecesine çıkarıyor. Bak, hem öyle yüksek bir fîzâr-ı istimdâdkârâne ile istiyor ve öyle tatlı bir niyâz-ı istirhâmkârâne ile yalvarıyor ki, gûyâ bütün mevcûdâta, semâvâta, Arş’a işittirip, vecde getirip, duásına ‘Âmîn! Elláhümme âmîn!’ dedirtiyor.

“Acabâ, bütün benî Âdem’i arkasına alıp, şu Arz üstünde durup, Arş-ı A‘zam’a müteveccihen el kaldırıp, nev-ı beşerin hulâsa-i ubûdiyyetini câmi‘ hakíkat-ı ubûdiyyet-i Ahmediyye (asm) içinde duá eden şu şeref-i nev-ı insân ve ferîd-i kevn ü zamân olan Fahr-i Kâinât ne istiyor, dinleyelim. Bak, kendine ve ümmetine saádet-i ebediyye istiyor, beká istiyor, Cennet istiyor. Hem mevcûdât âyinelerinde cemâllerini gösteren bütün esmâ-i kudsiyye-i İlâhiyye ile berâber istiyor; o esmâdan şefâat taleb ediyor, görüyorsun.

“Eğer, âhiretin hesâbsız esbâb-ı mûcibesi, delâil-i vücûdu olmasa idi, yalnız şu

Lügat: esfel-i sâfilîn, peygamber, muhammed, muhterem, elbette, kurt(a), dergâh, ediyye, mahkûm, âhiret, şefkat, fâide, istim, âhire