Veyâ خَوْفًا kelimesi, yıldırımı haber vermek için, طَمَعًا kelimesi ise yağmuru müjdelemek içindir. Veyâhúd خَوْفًا kelimesi, ekinlerin doludan dolayı helâk olmasına bakar. طَمَعًا kelimesi ise, yağmur vâsıtasıyla zirâatın ihyâ olmasına bakar.

İKİNCİ MES’ELE

Âyet-i kerîmede geçen يُر۪يكُمُ ve يُنَزِّلُ fiillerinden önce, Nahiv ilmine göre bir اَنْ lafzı mukadderdir. Bu durumda اَنْ يُرِيَكُمُ ve اَنْ يُنَزِّلَ şeklinde olur. Böylece اَنْ يُرِيَكُمُ ve اَنْ يُنَزِّلَ cümleleri, masdar-ı müevvel ve mübtedâ olur.  وَمِنْ اٰيَاتِه۪ ise haber-i mukaddem olur.  Bu durumda, âyet-i kerîmenin takdîri şöyledir:

وَمِنْ اٰيَاتِه۪ اِرَاءَتُكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَ اِنْزَالُ الْمَاءِ مِنَ السَّمَاۤءِ

ÜÇÜNCÜ MES’ELE

Âyet-i kerîmede geçen السَّمَاۤءِ kelimesinden, şâyet, “Her yüksek şeye semâ denir” ta‘rîfinde ifâde edilen ma‘nâ murâd ise; bu durumda bulutlara da semâ denildiği için, bu kelimeyi te’vîle gerek kalmaz. Zîrâ, Elláh (cc), yağmuru gökten değil, bulutlardan indiriyor.

Eğer âyet-i kerîmede geçen السَّمَاۤءِ kelimesinden murâd, bildiğimiz gökyüzü ise; bu durumda semâ lafzından önce “cihet” lafzı mukadderdir. Takdîr-i kelâm ise şöyle olur: 

وَيُنَزِّلُ مِنْ جِهَةِ السَّمَاءِ “Semâ cânibinden yağmuru indirir.”

ÂYET-İ KERÎMENİN TEFSÎRİ

وَمِنْ اٰيَاتِه۪ يُر۪يكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَٓاءِ مَٓاءً