“İkinci kısım rızk: İ‘tiyâd, isrâf ve sû-i isti‘mâlât ile tiryâkí olup zarûret hükmüne geçen mecâzî ve sun‘í rızıktır. Bu kısım ise; taahhüd-i Rabbânî altında değil, belki ihsâna tâbi‘dir. Kâh verir, kâh vermez.

“Bu ikinci rızıkta, bahtiyâr odur ki; medâr-ı saádet ve lezzet olan iktisád ve kanâatla sa‘y-i helâli, bir nev‘í ıbâdet ve rızk için bir fiilî duá bilerek müteşekkirâne ve minnetdârâne o ihsânı kabûl edip hayâtını saádetkârâne geçirir.” [340]

İkincisi: Âyet-i kerîmede geçen فَضْلِ kelimesinde “ziyâde ve artma” ma‘nâsı vardır. Ticâret de “kâr kazanmak” demektir. Şu hâlde, kişi, her gün maddeten ve ma‘nen kendini geliştirme, yükselme ve mevcûd imkânlarını daha da arttırma çabası içinde olmalıdır. Zîrâ, Peygamber (asm) Efendimizin ifâdesiyle: “İki günü  müsâvî  olan  ziyândadır.” [341]

Evet, insân hayât-ı dünyeviyyeyi maksúd-i bi’z-zât etmemek ve vazífe-i ubûdiyyetini unutmamak şartıyla ve helâl dâirede kesb etmek kaydıyla, her gün bir kâr ve terakkí mülâhazası içinde olmalıdır.

Üçüncüsü: Rızkı ve nasíbi aramak için bir yola teşebbüs etmek, Elláh’ın lütfunu hissetmek ve ümîd etmektir. Hattâ, çalışarak kısmeti arayabilmenin

kendisi bile Elláh’ın fazlındandır.  O niyyet ve kasdı veren de Elláh’tır. “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde bu konu şöyle îzáh edilmektedir:

“Fakat, namâzını kıldıktan sonra Cenâb-ı Rezzâk-ı Kerîm’in matbaha-i rahmetinden ta‘yînâtını aramak, başkalara bâr olmamak için bi’z-zât gitmek; güzeldir, mertliktir, o dahi bir  ibâdettir.” [342]

“Hem namâz kılanın diğer mübâh dünyevî amelleri, güzel bir niyyet ile ibâdet hükmünü alır. Bu súrette bütün sermâye-i ömrünü, âhirete mâl edebilir. Fânî ömrünü, bir cihette ibká eder.” [343]

Dördüncüsü: Cenâb-ı Hak, bu âyet-i kerîmede geçen وَابْتِغَٓاؤُ۬كُمْ مِنْ فَضْلِه۪ۜ  cümlesiyle, insânın fazl-ı İlâhîden rızkını taleb etmesini beyân buyuruyor. İnsân ise, rızka çalışmak bahánesiyle çoğu zamân ibâdeti

Lügat: matbah(a), peygamber, maddeten, teşebbüs, dünyevî, taahhüd, teşekki, efendi, kelime, minnet, âhiret, imkân, âhire