İnsânın günlük hayâtı, iki temel esâs üzerine kurulmuştur. Bunlardan biri çalışmak, diğeri dinlenmektir. Dinlenmenin nihâî noktasını uyumak teşkîl eder. Çalışmanın en matlûb tarzı da, helâl dâirede Elláh’ın kendisine lütfedeceği nasíbi aramaktır. Kendisinin ve bakmakla mükellef olduğu kimselerin nafakasını te’mîn etmek için hális bir niyyetle gayret sarf etmektir. Günlük hayâtın seyri içinde çoğu zamân sıradan bir hâdise olarak telakkí edilen uykunun, hakíkatte ne kadar büyük bir ni‘met olduğunu ancak uykusuzluk hâline mübtelâ olanlar ile ba‘zı dert ve ıztırâblar sebebiyle uykusuz kalanlar idrâk edebilir. Şu beyitte bu husús çok güzel dile getirilmiştir:

“Şeb-i yeldâyı müneccimle muvakkit ne bilir;

Mübtelâ-yı gama sor kim, geceler kaç sâat!”

UYKUSUZLUK DUÁSI

Taberânî, Zeyd b. Sâbit (ra)’den rivâyet ediyor ki: “Uykusuz­luk hâli bana árız oldu. Bu durumu Resûlulláh (sav)’e arz ettim. Peygamberimiz (sav) bana, ‘Şöyle duá et’ diye tavsiyede bulundu:

اَللّٰهُمَّ غَارَتِ النُّجُومُ وَهَدَأَتِ الْعُيُونُ وَاَنْتَ حَىٌّ قَيُّومٌ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ اَنِمْ عَيْنِى وَاَهْدِئْ لَيْلِى

“ ‘Elláh’ım! Yıldız­lar kayboldu. Gözler sessizce uykuya daldı. Sen ise Hayy ve Kayyûm’sun. Ey Hayy ve Kayyûm olan Elláh’ım! Gözle­rime uyku ihsân et. Geceme sükûnet ver.’  

“Ben bu duáyı okudum. Bu uykusuzluk hali benden gitti.” [332]

Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr”un “Mektûbât” adlı eserinde uykunun ne kadar büyük bir ni‘met olduğunu bildiren âyet-i kerîmelerin tefsîri sadedinde şöyle denilmiştir:

“Nevm, nasıl ki, bir râhat, bir rahmet, bir istirâhattir; husúsan musíbetzedeler, yaralılar, hastalar için; öyle de, nevmin büyük kardeşi olan mevt dahi, musíbetzede

Lügat: peygamber, sükûnet, tavsiye, hâdise, hâdis, sinin, sükûn