O fânî mevcûdâta bedel bâkí bir Zât’ı arar ve O’nu bulmakla mevcûdât-ı álemin o bâkí Zât’ın bâkí esmâsına âyine olduğunu, dolayısıyla yokluğa gitmediğini, bâkí bir áleme intikál ettiğini bilir. Böylece, kalbinde açılan bu dehşetli yara tedâvî edilmiş olur.

İşte, Kur’ân, 

 وَمِنْ اٰيَاتِه۪ٓ اَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِتَسْكُنُٓوا اِلَيْهَا وَجَعَلَ  بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

âyet-i kerîmesiyle, insânın bu dünyâdaki medâr-ı tesellîsi olan zevcesi üzerinde, gece-gündüzün, mevsimlerin, senelerin geçmesiyle fenâ damgasını gösterir. Bununla, o insânın kalbinde dehşetli bir yara açar. Zîrâ, o zevce, kısa bir sürede o insânla berâber yaşar. Daha sonra ölüm gelip insândan eşini ayırır. Bu firâk ise, kalbde dehşetli bir yara açar. Bu hâl ve vaz‘ıyyet isbât eder ki; zevc ve zevce arasında böyle bir muhabbet ve merhameti yerleştirmek, sâdece bu fânî dünyâda elde edilen geçici bir zevk için değildir. Belki, o Rahmân-ı Vedûd’un, eşler arasında bu meveddet ve rahmeti te’sîs etmesinin gáyesi, ebedî olan Cennet’te onları ebedî bir súrette mes‘úd ve memnûn etmektir. Bu sırdan dolayı, insân-ı mü’min anlar ki, böyle bir meveddet ve rahmet, bu fânî dünyâda alâka-yı kalbe değmez. O zamân, zevcesinin fânî oluşuna bedel, bâkí bir Zât’ı arar ve O’nu bulmakla zevcesinin o bâkí Zât’ın bâkí esmâsına âyine olduğunu, dolayısıyla ölüm ile yokluğa gitmediğini, bâkí bir áleme intikál ettiğini ve orada ebeddiyyen bu berâberliğin saádet içinde devâm edeceğini bilir. Böylece, kalbinde açılan bu dehşetli yara tedâvî edilmiş olur. Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde bu konu şöyle îzáh edilmektedir:

“Nev-ı beşerin hayât-ı dünyeviyyesinde en cem‘ıyyetli merkez ve en esâslı zenberek ve dünyevî saádet için bir Cennet, bir melce’, bir tahassüngâh ise; áile hayâtıdır. Ve herkesin hánesi, küçük bir dünyâsıdır. Ve o háne ve áile hayâtının hayâtı ve saádeti ise; samîmî ve ciddî ve vefâdârâne hürmet ve hakíkí ve şefkatli ve fedâkârâne merhamet ile olabilir. Ve bu hakíkí hürmet ve samîmî merhamet ise; ebedî bir arkadaşlık ve dâimî bir refâkat ve sermedî bir berâberlik ve hadsiz bir zamânda ve hudûdsuz bir hayâtta biribiriyle pederâne, ferzendâne, kardeşâne, arkadaşâne münâsebetlerin bulunmak fikriyle, akídesiyle olabilir. Meselâ der; ‘Bu haremim,

 

Lügat: ferzendâne, merhamet, meveddet, muhabbet, pederâne, zenberek, dehş(e), dünyevî, ferzend, fâka(t), melc(e), sermedî, dehşet, hadsiz, mevsim, şefkat, ciddî, sinin