ifâde edildi. Bu âyet-i kerîmede ise, maddî ve ma‘nevî noktada sükûnete erebilmeleri için zevcelerin halk edilmesi beyân buyruldu. Böylece, evvelki âyette erkeğin hılkati, bu âyette ise kadının hılkati nazara verildi.

Bu ma‘nâya göre; erkeğin, kadın ile refâkati, kendisindeki kuvvet-i galeyânın teskîni ve şehevî arzûların tatmîni içindir. Çün­kü, erkeğin tenâsül âleti harekete geçtiği zamân, sulbteki meni ona doğru gelir ve onu tehyîc eder. Bu durumda erkek, hanımı ile sükûn bulur ve onun vâsıtasıyla bu heyecândan kurtulur. Hem bunda, erkek ve kadın için Cenâb-ı Hak tarafından bir lezzet takdîr edilmiştir. Cenâb-ı Hak, Lût Kavmini îkáz sadedinde onları gayr-ı fıtrî olan livâtayı terk etmelerini, meşrû‘ nikâh yoluyla fıtrî olan kadınlarla bu ihtiyâclarını gidermelerini gelecek âyet-i kerîme ile ifâde etmektedir:

اَتَاْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَم۪ينَۙ ۞ وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ اَزْوَاجِكُمْۜ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ

“Rabbinizin sizler için yarattığı eşlerinizi bırakıp da, insânlar içinden erkeklere mi yaklaşıyorsunuz? Doğrusu siz, haddi aşmış bir kavimsiniz.” [246]

Yüce Elláh, bu âyet-i kerîmede, kadınlar­daki âlet-i tenâsülün, erkekler için yaratılmış olduğunu haber vermektedir. Bun­dan dolayı, kadının, -şer‘í mâzeret háric- erkeğin kendisini çağıracağı her vakitte, bu isteğini isteyerek yerine getirmesi, Elláh tarafından kendisine yüklenen bir vecîbedir. Eğer kadın, zevcinin bu da‘vetine icâbet etmezse, emr-i İlâhîye muhálefet etmiş, kocasına zulmetmiş, netîcede pek büyük bir vebâl altında kalmış olur. Bu husústa pek çok sahîh hadîsler mevcûddur. Nümûne olarak, “Sahîh-i Müslim”de geçen gelecek hadîsleri zikrediyoruz:

“Nefsim yed-i kudretinde olan Elláh’a yemin ederim ki, eğer bir erkek hanımını yatağına çağırdığı hâlde, o da onun bu isteğini kabûl etmeyecek olursa; mutlaka Elláh, kocası  kendisinden râzı oluncaya kadar ona gazab eder.” [247]

“Kadın, kocasının yatağını terk etmiş ola­rak gecelerse, sabâha erinceye kadar melekler ona la‘net eder.” [248] 

Lügat: fâka(t), hareket, sükûnet, udre(t), şehevî, nikâh, sükûn