ÜÇÜNCÜ MES’ELE

 Bundan önceki âyet-i kerîmede اَنْ خَلَقَكُمْ fiil cümlesini, bu âyet-i kerîmede dahi اَنْ خَلَقَ لَكُمْ fiil cümlesini getirdi. Fiil cümlesi ise, tekrâr ve tecdîdi ifâde eder. Zîrâ, insân, sâbit olmayıp dâimâ değişiyor. Bundan sonraki âyet-i kerîmede ise, خَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ isim cümlesini zikretti. İsim cümlesi ise, sebât ve devâmı ifâde eder. Zîrâ, semâvât ve Arz, insâna nisbeten daha sâbit gibi görünüyor.

DÖRDÜNCÜ MES’ELE

 Âyet-i kerîmede geçen  اَزْوَاجًا kelimesi işâret eder ki; bütün mevcûdât dişi ve erkek, müsbet ve menfî olmak üzere çift yaratılmıştır. Teklik, Elláh’a hástır.

Bu âyet-i kerîmenin ifâdesiyle; Elláh (cc) her mevcûdun önce erkeğini yaratmış. Daha sonra ondan dişisini halk etmiştir. Kánûn-i İlâhî budur.  Her şeyin bir Âdem babası vardır. Dişisi ondan yaratılmıştır.

BEŞİNCİ MES’ELE

اَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِتَسْكُنُٓوا اِلَيْهَا

cümlesinin ifâdesiyle; Elláh (cc) kendileriyle sükûnet bulmaları için erkekler için kendi cinslerinden zevceler halk etmiştir. [238] Zîrâ, farklı iki cinsten biri diğerinde sükûnet bulamaz. Nefsi, onunla huzúra eremez ve kalbi ona meyledemez.

ALTINCI MES’ELE

 Bu âyet-i kerîmede اِلَيْهَا kelimesi kullanıldı. اِلَىْ kelimesi, intihâyı ifâde eder. Ya‘nî, erkeğin maddî ve ma‘nevî huzúr ve saádeti, sükûn ve râhatı, hanımıyla te’mîn edilebilir. İnsânın son durağı hanımıdır. Medâr-ı tesellîsi odur. Fesübhânelláh. Kadın zayıf olduğu hâlde, güçlü olan erkeği kendisine müsahhar eder, erkek onunla sükûnet bulur. Elbette, bu teshír, kadının gücüyle olmadığı, Cenâb-ı Hakk’ın havl ve kuvvetiyle olduğu bedîhîdir.

Lügat: nisbeten, elbette, sükûnet, kelime, nisbet, sinin, sükûn