YEDİNCİ MES’ELE

خَلَقَ لَكُمْ مِنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِتَسْكُنُٓوا اِلَيْهَا

cümlesinde ba‘zı karîneler mevcûddur. Şöyle ki; erkek ve kadından her biri, Cenâb-ı Hak tarafından kendilerine mahsús tenâsül cihâzıyla techîz edilmiş oldukları hâlde dünyâya gelirler. Tenâsül ve tevâlüd, ancak birinin diğerine mukáreneti ile vücûd bulur. Her biri tek başıyla bu fâideyi te’mîn edemez. Dolayısıyla, biri diğerine muhtâc olarak yaratılmıştır. İşte, bu naks ve iftikár, izn-i İlâhî ile aralarında sükûnet hâsıl oluncaya kadar birini diğerine karşı harekete geçirir. Bu cihette tek başına nâkıs olan zevc ve zevce, kemâle ermek için biri diğerine muhtâc olup ihtiyâcını onunla giderir. Bu ise, rubûbiyyet sıfatının bir tecellîsidir.

SEKİZİNCİ MES’ELE

 Âyet-i kerîmede, لِتَسْكُنُٓوا اِلَيْهَا buyrulmuş. سَكَنَ  fiili, اِلٰى harf-i cerriyle kullanılmıştır. Arap Dili’nde, سَكَنَ اِلَيْهِ ifâdesi ise, kalben sükûnet bulmayı ifâde eder. سَكَنَ عِنْدَهُ ifâdesi ise, cismânî sükûneti ifâde eder. Çünkü, عِنْدَ kelimesi, mekân zarfıdır. Mekân zarfı ise, cismânî şeyler için kullanılır. اِلٰى ise, bir şeyin sonu, netîcesi için kullanılır. Bu ise, kalbe áid bir durumdur. Demek, insân için kalben sükûnet bulmak, maddeten sükûnet bulmaktan daha mühimdir.

DOKUZUNCU MES’ELE

Cenâb-ı Hak, وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً “Aranızda meveddet ve rahmet var etti” buyurmuştur. Bu âyet-i kerîmede geçen بَيْنَكُمْ ta‘bîrinden murâd; ya bütün insânlardır veyâ zevc ve zevcedir.

Lügat: harf-i cerr, maddeten, meveddet, hareket, sükûnet, kelime, fâide, sükûn