sonra Kıyâmet gelince kabrinizden çıkarır ve a‘mâlinizin karşılığını verir. Zîrâ; ibtidâen sizi îcâda kádir olanın tekrâr iádeye kádir olacağı evleviyyetle sâbit olur.” [148]

On Birincisi: Ana rahminde ölü hükmünde olan cenîne rûh bahşetmekle onu hayâta mazhar eder. Eceli geldiğinde rûhunu kabzetmekle de o zî-hayâtı vefât ettirir.

On İkincisi: O Zât-ı Akdes, diri olan bir kimseyi, uyku vâsıtasıyla bir nev‘í öldürür. Uykuyla bir nev‘í ölüme mahkûm olan kimseyi de sabâhleyin uyandırmakla bir nev‘í diriltir. Evet, insânı her gece bir nev‘í öldürüp her sabâh bir nev‘í dirilten kim ise; vefât eden insânları haşir sabâhında dirilten de aynı Zât’tır. Gelecek âyet-i kerîme, insânın uyku vâsıtasıyla bir nev‘í ölüme mazhar olduğunu beyân buyurmaktadır:

اَللّٰهُ يَتَوَفَّى الْاَنْفُسَ ح۪ينَ مَوْتِهَا وَالَّت۪ى لَمْ تَمُتْ ف۪ى مَنَامِهَاۚ فَيُمْسِكُ الَّت۪ى قَضٰى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْاُخْرٰٓى اِلٰٓى اَجَلٍ مُسَمًّىۜ اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

“(Elláh, ölecek olanları, ölüm zamânı gelince) ecelleri nihâyet bulduğu zamân rûhlarını alır. Onların cesedlerle olan alâkalarını kesmiş olur (ve ölmeyenleri de) henüz ecelleri tamâm olmamış bulunanları da (uykularında) geçici olarak bir nev‘í (öldürür.) Onların rûhlarını, cesedlerinde tasarruftan alıkoyar. (Artık uykuda üzerine ölüm ile hükmettiğini tutuverir.) Onun rûhunu, cesedine reddetmez (ve diğerini de) uykuya dalmış olan kimsenin rûhunu da (ta‘yîn edilmiş vakte kadar) takdîr edilen ölüm zamânına değin (salıverir.) Cesedden alâkasını kesmez. (Şübhe yok ki, bunda, gerek mevtte, gerek uykuda, aklı olup düşünen kavm için Elláh’ın azametine, kudretinin şümûlüne, Kıyâmet’in ve haşrin vukú‘ bulacağına pek büyük ve pek açık delîller vardır.)” [149]

On Üçüncüsü: O Zât-ı Akdes, ölü olan geceden, diri olan gündüzü çıkarır. Kezâ, diri olan gündüzden ölü olan geceyi çıkarır.