Âyet-i kerîmede ifâde edilen “ihrâc” kelimesinin ma‘nâsı, bir şeyin içinden onun zıddını çıkarmaktır. Ta‘bîr-i diğerle; bir vücûddan diğer bir vücûda intikáldir. “İşlenmemiş bir demirden, bir san‘at eserini çıkarmak” misâli gibi. Cenâb-ı Hak da ölüden, onun zıddı olan diriyi çıkarır. Meselâ; ölü olan toprağın içinden, diri olan Hazret-i Âdem’i çıkarır. Ölü olan tohum ve çekirdeklerin içinden, diri olan nebâtât ve eşcârı çıkarır. Ölü olan yumurta ve nutfelerin içinden, diri olan hayvân ve insânları çıkarır. Ölü olan gecenin içinden, diri olan gündüzü çıkarır ve hâkezâ. Bu, Cenâb-ı Hakk’ın kemâl-i kudretini gösterir.

Bu âyet-i kerîmede ifâde edilen اَخْرَجَهُ kelimesi, اَظْهَرَهُ  ya‘nî, “Bir şeyin içinde gizli bir hüner var. O hüneri ortaya çıkardı” veyâ اَوْجَدَهُ “Bir şey yok iken, onu vücûda getirdi” demektir.

İşte, ölü hükmünde olan bir damla meni içinde, en mükemmel sa‘nat eseri olan bir insânın vücûdu gizlidir. Cenâb-ı Hak, o ölü hükmünde olan bir damla suya, esmâ ve sıfâtıyla tecellî eder. Ahsen-i takvîm sırrına mazhar olan insânı vücûda getirir, gözlere gösterir.  Demek, ölü olan o bir damla suyun içinde gizli bir hayât vardır. İşte, Kadîr-i Zü’l-Celâl, o gizli olan hayâtı, o ölünün içinden çıkarıp vücûda getiriyor. Kezâ, o hayâtta gizli bir ölü vardır. O gizli olan ölüyü, o hayâtın içinden çıkarıp vücûda getirir. Diri olan insândan, ölü olan nutfeyi çıkarması gibi.

Mâdem ölü olan mevcûdâtta, hayât vermek gibi bir hüner yoktur. Kezâ, diri olan mevcûdâtta öldürmek gibi bir hüner yoktur. Zîrâ, bunlar biribirinin zıddıdır. İctimâ-ı zıddeyn ise muhâldir. Öyle ise, ölüden diriyi, diriden ölüyü çıkarmak bir mu‘cizedir. Bu ise, ancak nihâyetsiz ilim ve kudret sáhibi bir Zât’ın işi olabilir.

İşte, Kur’ân’ın, bu âyet-i kerîmede “halk ve îcâd” gibi kelimelere bedel “ihrâc” kelimesini tercîh etmesi, mezkûr ma‘nâları ifâde etmek içindir.