Vâcibü’l-Vücûd’un bekásına delâlet eder. Kur’ân’ın ma‘nevî bir tefsîri olan “Risâle-i Nûr”un “Mektûbât” adlı eserinde bu konu şöyle îzáh edilmiştir:

“Mevcûdât vücûdlarıyla, hayâtlarıyla nasıl ki o Hayy-ı Lâ-yemût’un hayâtına ve o hayâtın vücûb-i vücûduna delâlet ve şehâdet ederler; öyle de, mevtleriyle, zevâlleriyle o hayâtın bekásına, sermediyyetine delâlet eder ve şehâdet ederler. Çünkü, mevcûdât zevâle gittikten sonra, arkalarında yine kendileri gibi hayâta mazhar olup yerlerine geldiklerinden gösteriyor ki; dâimî bir zî-hayât var ki, mütemâdiyyen cilve-i hayâtı tâzelendiriyor.

“Nasıl ki, Güneş’e karşı cereyân eden bir nehrin yüzünde kabarcıklar parlar gider. Gelenler aynı parlamayı gösterip, táife táife arkasında parlayıp sönüp gider. Bu sönmek, parlamak vaz‘ıyyetiyle; yüksek dâimî bir Güneş’in devâmına delâlet ederler. Öyle de, şu mevcûdât-ı seyyâredeki hayât ve mevtin değişmeleri ve münâvebeleri, bir Hayy-ı Bâkí’nin beká ve devâmına şehâdet ederler.” [137]

Mâdem bir Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd var ve o Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd, ezelî ve ebedîdir. Mevcûdât ise, mümkinü’l-vücûddur, hâdis ve fânîdir. Bununla berâber, bütün mevcûdât, o Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd’un vücûduna âyine olmuştur. Elbette, o Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd, mevcûdât-ı álemi ölüm ile yok etmez, zevâl ile onları kendinden küstürmez. Belki, bütün mevcûdâtı, dâr-ı bekáda Vâcibü’l-Vücûd unvânına mazhar kılmakla onları mes‘úd etmek, bu ismin şe’nindendir.

Evet, kâinâttaki bütün mevcûdâtın vücûdu, -ta‘bîr câiz ise- o Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd’un “Mevcûd” isminin tecellîsinden akıp gelmektedir ve O’nun vücûduna nisbeten zaíf bir gölge mesâbesindedir. Artık buna göre, o Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd’un vücûdu nasıl sonsuz bir hazîne olduğu düşünülsün ve o sonsuz hazîneden ne kadar vücûdlar akıp geldiği kıyâs edilsin. Böyle bir Zât, var ettiği ve Vâcibü’l-Vücûd ismine âyine ettiği mevcûdâtı yok eder mi? Hayır, aslâ ve kat‘á! Zîrâ, bu, O’nun Mevcûd ismine muháliftir.

Mâdem Cenâb-ı Hak, Vâcibü’l-Vücûd’dur. Kâinât ise, mümkinü’l-vücûddur.    Vâcibü’l-Vücûd olan Elláh, vücûduna âyine ettiği mevcûdâtın yokluğuna aslâ müsâade etmez. Öyle ise, bu kâinâtın yokluğa mahkûm olması, kesin olarak muhâldir. O Zât-ı Vâcibü’l-Vücûd, mevcûdâta dâimî bir vücûdu kazandırmak için onları böyle hâlden hâle geçiriyor, tavırdan tavra çeviriyor.

Lügat: nisbeten, cereyân, elbette, ediyye, mahkûm, nisbet, âdiyye, hâdis, vâcib