Fâtiha-i Şerîfe ise, Kur’ân-ı Azímü’ş-ân’ın hulâsasıdır. Kur’ân-ı Azímü’ş-şân ise, bütün semâvî kitâbların hulâsasıdır.  Şu hâlde, namâzda Fâtiha’yı okuyan bir mü’min, hem bütün kâinâtı, hem de bütün semâvî kitâbları okumuş gibi olur. “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde bu hakíkat şöyle ifâde edilmektedir:

“Nasıl ki, insân, şu álem-i kebîrin bir misâl-i musaggarıdır ve Fâtiha-i Şerîfe, şu Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’ın bir timsâl-i münevveridir. Namâz dahi bütün ibâdâtın envâını şâmil bir fihriste-i nûrâniyyedir ve bütün esnâf-ı mahlûkátın elvân-ı ibâdetlerine işâret eden bir harîta-i kudsiyyedir.” [97]

“İşârâtü’l-İ‘câz” adlı eserde ise şöyle deniliyor:

“Evet, nasıl ki, Fâtiha Kur’ân’a, insân kâinâta fihristedir; namâz da hasenâta fihristedir. Çünkü, namâz; savm, hac, zekât ve sâir hakíkatları hâvî olduğu gibi, idrâkli ve idrâksiz mahlûkátın ihtiyârî ve fıtrî ibâdetlerinin nümûnelerine de şâmildir. Meselâ: Secdede, rükû‘da, kıyâmda olan melâikenin ibâdetlerini, hem taş, ağaç ve hayvânların o ibâdetlere benzeyen durumlarını andıran bir ibâdettir.” [98]

İşte, namâz, böyle küllî bir ubûdiyyetle o mühim inkılâblara, o küllî ni‘metlere ve o azím tasarrufâta karşı mukábele etmek demektir. Böyle küllî bir ubûdiyyet ise, saádet-i ebediyyenin vücûdunu istilzâm eder. Öyleyse, haşir gelecektir. Demek,

فَسُبْحَانَ اللّٰهِ ح۪ينَ تُمْسُونَ وَح۪ينَ تُصْبِحُونَ ۞ وَلَهُ الْحَمْدُ فِى السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَعَشِيًّا وَح۪ينَ تُظْهِرُونَ

âyet-i kerîmeleri, hem nev-ı beşeri tesbîh, tahmîd ve ta‘zími ifâde eden namâz gibi böyle küllî bir ibâdete da‘vet eder. Hem haşrin vukú‘ bulacağını isbât eder. Hem de insânın ebedî saádet ve felâhının çâresi, îmân ve ubûdiyyet olduğunu bildirir. 

Lügat: tasarrufât, ebediyyen, tasarruf, ediyye, fihris, fâtiha, fâtih, küllî