nız da vardır. Zîrâ tahsîs ve temlîk, bir haktan ileri gelir.”

Şâyet Cennet’te, hakíkat-i hâl böyle olmazsa, o zamân Cennet’teki ikrâmların, şu gelecek misâlde geçen durumdan farkı kalmazdı. Nasıl ki; bir pâdişâh, bir miskîni, bir fakíri çağırıp misâfir eder; ona ikrâmda bulunur. Fakat o ikrâmı, ona tahsîs ve temlîk etmez.

Demek Rabbimiz olan Rahîm-i Kerîm, kemâl-i kereminden, sırf dâr-ı saádet ve lezzet olan Cennet’te, hadsiz ni‘metlerini, ehl-i Cennet’e, amellerinin karşılığı olarak ikrâm ediyor. Bu hakíkati de جَنَّاتٍ وَبَشِّرِ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ اَنَّ لَهُمْ ya‘nî, “Ey Habîbim! Îmân edip amel-i sálih işleyenlere, Cennetler’in tahsîs ve temlîk edileceğini müjdele!”[193] cümle-i kudsiyesi ile i‘lân edip müjde veriyor. Ehl-i Cennet de orada, bu mükâfâtın kendi sa‘y u gayretlerinin karşılığı, ücreti olduğunu bilecek ve ondan tâm lezzet alacak; dâimî sürûra gark olacaktır. Müellif (ra), “Lem‘alar” adlı eserinde şöyle buyuruyor:

“Va‘d-i İlâhî ile verilecek Cennet ise, fazl-ı Rahmânî ile verilir. Záhirde bir mükâfâttır, hakíkatta fazıldır.”[194]