Veyâ ال ta’rîf edâtı, felâha erenlerin zâtını temyîz etmek, ayırmak içindir. Buna göre, ma’nâ-yı nazm şöyle olur: Sanki bu الْمُفْلِحُونَ kelimesi, lisân-ı hâliyle diyor ki: “Ehl-i felâh olduklarını işittiğin o zâtları eğer görmek ve tanımak istersen, o zamân اُو۬لٰٓئِكَ’ye dikkat etmen gerekir. İşte o zevât-ı áliyyeler, اُو۬لٰٓئِكَ ile işâret olunanların ta kendileridir.”

Veyâhúd ال’ın gelmesi, hükmün zuhûr ve bedâhetine delîl olmak, ona işâret etmek içindir. Ya’nî, hüküm záhir olduğu için ال getirilmiştir. Meselâ; babası köle olan birisinin babası hakkında وَالِدُهُ الْعَبْدُ Ya’nî, “Onun abd (köle) olan vâlidi (babası)” denilmesi, الْعَبْدُ kelimesinin, ta’rîf edâtı ile söylenmesi gibi. Bu cümlede الْعَبْدُ kelimesindeki ال, ta’rîf için değildir. Zîrâ, o adamın babasının abd olduğu ma’lûmdur, bedîhîdir.

Demek, bu ma’nâya göre, الْمُفْلِحُونَ kelimesindeki ال edâtı, hükmün záhir ve bedîhî olduğunu ifâde etmek için getirilmiştir. Ya’nî, evsáfı zikredilen bu kimselerin muflihûn oldukları gáyet záhir ve bedîhîdir.