lezzet ve saádet olan hidâyetin kendisidir. Diğeri ise, uhrevî felâhtır. Bu semerelerin her birisi, ille-i gáiyye bakımından müstakildirler. İşte, اُو۬لٰٓئِكَ kelimesinin tekrârı, bu iki semereye işâret etmek içindir.  Aynı zamânda bu kelime, mü’minlerin temâyüzüne ve medihlerine de bakar. Bu cihetle de müstakildir. Mü’minler, bu vasıflarından ve temâyüzlerinden dolayı felâha kavuşmuşlardır.

Ancak, evlâ odur ki; ikinci اُو۬لٰٓئِكَ kelimesi, birinci اُو۬لٰٓئِكَ kelimesine hükmüyle berâber işâret etmiş olsun.

Hulâsa: Tekrâr edilen اُو۬لٰٓئِكَ kelimesi, ya ikisi berâber ille-i gáiyyedir. Veyâ bu ikinci اُو۬لٰٓئِكَ birinciden ayrıdır; birincinin işâret ettiği şeye işâret etmiyor. Belki, birinci اُو۬لٰٓئِكَ’ye -hükmüyle berâber- işâret ediyor. Buna göre ma’nâ-yı nazım şöyle olur: “Evvelki اُو۬لٰٓئِكَ ism-i işâretiyle işâret olunanlar, vasıflarıyla berâber, الْمُفْلِحُونَ’durlar.” Nasıl ki; birisi hakkında, “Bu álimdir. Hem álim olan bu zât, ilmiyle berâber aynı zamânda mükerremdir, şerefli bir insândır” denildiği gibi; bu muttekí mü’minler de yukarıdan beri zikredilen evsáflarıyla berâber, aynı zamânda müflihûndur. Ya’nî, felâha da kavuşmuşlardır, demektir.