Şerh

HAVA SAHÎFESİNİN MÜTÂLEASI 

باِسْمِهِ سُبْحَانَهُ  وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

 اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ اَبَدًا دَائِمًا

       

         (Çok Azîz ve Sıddîk Kardeşlerim;

       Kardeşlerim; لَا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ve قُلْ هُوَ اللَّهُ daki  هُوَlâfzında yalnız maddî cihette bir seyâhât-ı hayâliye-i fikriyede) imkân dâiresini keşfetmek için yapılan seyr u sülûk-i akliyede –Zîrâ âlem-i imkân akıl ve hayâl ile; âlem-i vücûb denilen esmâ ve sıfât âlemi ise kalb ile keşfedilir.- Alem-i imkan, varlığında ve yokluğunda zaruret olmayan alem demektir. (hava sahîfesinin mütâleasıyla) Hava zerrâtı içindeki esrârı çözmek için yapılan ince tefekkürât ile (ânî bir sûrette görünen bir zarîf) ince (nükte-i tevhîdde  meslek-i îmâniyenin) îmân mesleğinin (hadsiz derece kolay ve vücûb derecesinde) vücûdu aklen zarûrî, yokluğu muhâl derecesinde (sühûletli) kolay (bulunmasını  ve şirk ve dalâletin mesleğinde hadsiz derece müşkilâtlı, mümteni’) varlığı aklen muhâl, yokluğu ise zarûrî (binler muhâl bulunduğunu müşâhede ettim) gördüm.

 “Hüve Nüktesi” Üstâdımızın maddî cihette bir seyâhât-ı fikriyesi ve hava sahîfesini mütâleasıdır. هُوَ’nin merci’i olan Zât-ı Akdes-i İlâhî’nin esmâ ve sıfâtının tecelliyâtını  mütâlea etmekten ziyâde, “هُوَ” lâfzını telâffuz ederken ağızdan çıkan maddî hava zerrelerinin hârikulâde vazîfeler görmeleriyle, Vâhidiyet ve Ehâdiyet-i İlâhiye’ye nasıl şehâdet ettiklerini keşfetmek husûsunda bir seyâhât-ı hayâliye-i fikriyesidir. هُوَ lâfzı  âdetâ bir pencere gibi olmuş, Müellif (ra), hava sahîfesini onunla mütâlea etmiştir.

(Gàyet kısa bir işâretle o geniş ve uzun nükteyi beyân edeceğim.) Müellife (ra)  görünen nükte çok geniş ve uzun olmakla berâber; gàyet kısa bir işâretle beyân etmiştir. Her halde sırr-ı imtihân bozulmasın diye olacak ki, tamâmen tafsîlâta girişmemiş.

Lügat: hârikulâde, tefekkür, girişme, zaruret, hadsiz, hâdiye, dilir, imkân, sinin, vâhid, âdiye, âliye