VELÂYET-İ KÜBRÂ MAKÁMINDA CEZBE VE SÜLÛK YOKTUR

İmâm-ı Rabbânî (ks), bu mevzúu da şöyle anlatmış ve anlatırken Risâle-i Nûr’a da işâret etmiştir:

“Her makámın kendine hás ilim ve ma’rifetleri, hâlleri ve vecdleri vardır. Bir makámda, zikir ve teveccüh münâsibdir. Diğer bir makámda, Kur’ân okumak ve namâz kılmak münâsibdir. Bir makám vardır, cezbe ile tahsís edilmiştir. Diğer bir makám vardır, o da sülûk ile tahsís edilmiştir. Bir makám da vardır ki; onda bu iki devlet, ya’nî sülûk ve cezbe imtizâc etmiştir. Bir makám daha vardır ki; onda cezbe ve sülûk diye bir şey yoktur. Şöyle ki; onda ne cezbenin bir yeri ve ne de sülûkün bir alâkası vardır. İşte bu makám, hakíkaten çok yüksektir.

“Hazret-i Peygamber (asm)’ın ashâbı, bu makáma çıkma imtiyâzıyla şereflenmiş ve insânlar arasından seçilerek bu büyük devletle müşerref olmuşlardır. Bu makám sáhiblerinin, diğer makámâtın erbâbından tam bir imtiyâzları vardır. Bu makámın erbâbının kendileri arasında da benzerlik azdır. Diğer makám sáhibleri ise, böyle değildir. Onların biribirleri arasında benzerlikler vardır. Bir yönden olmasa da, başka bir yönden birbirlerine benzerler.

“Bu nisbet, sahâbeden sonra en ekmel cihetle Hazret-i Mehdî (as)’da záhir olacaktır, inşâelláh.

“Tasavvuf tabakalarında pek az meşâyih, bu makámın vücûdundan haber vermektedir. Nerede kaldı ki, bu makámın ilim ve ma’rifetlerinden bahsetsinler.

ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْت۪يهِ مَنْ يَشَٓاءُۜ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظ۪يمِ ‘Bu, Elláh’ın fazlıdır ki; onu istediğine verir. Elláh, büyük fazl sáhibidir.’ [76]

“Şu azîz nisbet, sahâbede daha ilk kademde záhir olurdu ve daha sonra zamânla tam kemâl mertebesine ulaşırdı. Ama, sahâbenin dışındaki insânlar, bu devletle şereflenmek isteyip sahâbenin izinden oraya varmak arzû ediyorlarsa; bu, ancak cezbe ve sülûk mertebelerini, makámlarını ve bu iki makámın ilim ve ma’rifetlerini