Şerh

çıkan kişiler anlayabilirler. Tasavvufun târîhini bilmek veyâ mutasavvıfların menâkıb ve târîhçe-i hayâtlarını öğrenmek ve öğretmek, mevzûmuzdan háricdir. Bu nev’ı kitâblar okunabilir.

Hem Türkiye’de tekye ve dergâhların kapatıldığı bir devirde İlâhiyat Fakültelerinde “Tasavvuf Bölümü” adı altında bir bölümün tahsís edilmesi; o devirde meárifte, vahdetü’l-vücûd mesleğinin ders verilmesi; devlet  eliyle resmen tasavvuf kitâblarının basılmasına revâc verilmesi gáyet ma’nidârdır. Böyle bir uygulama, ancak Müslümânların i’tikádlarını bozmak ve insânları yoldan çıkarmak için o gizli komite vâsıtasıyla yapılmıştır.

Hulâsa: Müslümân her zamân müteyakkız olmak mecbûriyetindedir. Dînini, kaynağından araştırmak súretiyle öğrenir. Her kitâbı okumaz, her söze de kanmaz.

***

  

TASAVVUFUN ANA TEMELİ, EHL-İ SUFFE’NİN

HÂLİNDEN İKTİBÂSTIR.

 

Ehl-i Suffe, (Elláh, onlardan râzı olsun), hayâtlarını Kur’ân’a ve cihâda hasretmişlerdi. Ya’nî, maddî ve ma’nevî cihâd ile meşgúllerdi. Bu zevât-ı áliyye, bir taraftan Resûl-i Ekrem (sav)’den ders alırken, diğer taraftan çağrıldıklarında cihâda çıkıyorlardı. Bunlar, hâzır orduydu. Nerede bir harb olsa, o harbe katılıyorlardı. Bunların hayâtı zühd ve takvâ esâslarına dayalı idi. Resûl-i Ekrem (asm) şöyle buyurmuştur:

رَهْبَانِيَّةُ هٰذِهِ الْاُمَّةِ الْجِهَادُ ف۪ى سَب۪يلِ اللّٰهِ “Bu ümmetin rûhbaniyyeti, Elláh yolunda  cihâd  etmektir.” [359]

Bu hâl, Hicrî üçüncü asrın sonuna kadar devâm etti. Ya’nî, Müslümânlar, bir taraftan ma’nevî cihâd olan Kur’ân ve Sünnet’in ta’lîm ve taallümü ile meşgúl iken, yeri geldiği zamân da maddî cihâda katılırlardı.

Lügat: tasavvuf, fakülte, taallüm, dergâh, komite, sünnet, hicrî