Yazdığım, kaleme aldığım eserlere gelince; onlar da Kur’ân ve Hadîs’in tefsîri, hádimi ve âyînesidir. Öyleyse, bu niyyetle okunmalıdır. Her kim yazdığım kitâblara, Kur’ân ve Hadîs’in tefsîri ve âyînesi olarak değil de müstakil bir nazarla baksa, hakkımı ona helâl etmem. Benim husúsí bir meslek ve meşrebim yoktur. Böyle bir davâm da yoktur. Ben, Hádimü’l-Kur’ân’ım. Belki yazdığım bütün kitâbları, Kitâb, Sünnet, İcmâ, Kıyâs’a göre ve Usulü’l-Fıkıh, Usulü’t-Tefsîr, Usulü’l-Hadîs ve Usulü’l-Kelâm ölçülerine göre ve bu asırda câdde-i kübrâ-i Kur’âniyyeyi tefsîr ve beyân eden Risâle-i Nûr’un esâsâtına muvâfık bir tarzda yazmışım ve şerh ve îzáhları da bu esâsâta göre kaleme almışım ve bu ölçülere göre Kur’ân’ı tefsîr ediyorum ve bu asra bakan vech-i i’câzını beyân ediyorum. Bu eserler, benim karîha-i fikrimden çıkmamış ve bir meslek ve meşrebin te’sîriyle de yazılmamıştır.

Evet, kaleme aldığım bu eserler, Kur’ân ve Hadîs’in âyînesi ve vesîlesi olmak ve ümmetin nazar-ı dikkatini Asr-ı Saádet’teki gibi doğrudan doğruya Kur’ân’a ve Sünnet’e çevirmek için te’lîf edilmiştir. Umûm ümmetin malıdır; husúsí bir táifeye mal edilemez.

Bununla berâber, şerhlerde olsun veyâ sâir eserlerimde olsun eğer Edille-i Şer’ıyyeye muhálif bir hatá varsa, her ulemânın her kitâbda tashîhe hakkı olduğu gibi; benim eserlerimde de hakkı vardır. Edille-i Şer’ıyye çerçevesinde düzeltebilirler, tashîh edebilirler. Ben lâyuhtí değilim. Öyle bir da’vâm da yoktur. Bu konuda Risâle-i Nûr’un Müellif-i Muhtereminin dediği gibi derim: “Üstâdınız lâyuhtí değil. Onu hatásız zannetmek hatádır.” [350]

Kezâ, günümüzde Kur’ân Kurslarında sâdece Kur’ân’ın lafzı öğretiliyor; tecvîd bilgisi ve kırâet ilmi ders veriliyor, hâfızlık yaptırılıyor. Kur’ân’ın ma’nâsı ders verilmiyor. Böylece, Kur’ân, ikinci ve üçüncü derecede kalıp tecvîd ve kırâet ilmi asıl maksad yerine geçmiş oluyor.

Evet, Kur’ân-ı Kerîm’i tertîl üzere okumak, öğrenmek, ezberlemek emr-i