Şerh

Bu makám, tavzíf ve teblîğ makámıdır. Nübüvvet ile velâyet arasında bir makámdır. Ya’nî, kesinlikle nübüvvet değil, velâyet-i suğrâ da değildir. Sırr-ı verâset-i nübüvvete bakar. Bu öyle bir sırdır ki; akl-ı beşer onu idrâk etmekte áciz kalır. Sırr-ı vahyin feyzine mazhardır. Mahzá lütf-i Rabbânîdir. Bu makám, kesb ile elde edilecek bir makám değildir; mevhibe-i İlâhiyyedir. Müellif (ra) şöyle buyuruyor:

“İman-ı tahkíkínin vusúlüne vesîle olan bir yolu, velâyet-i kâmile ile keşf ve şühûd ile hakíkata yetişmektir. Bu yol, ehass-ı havâssa mahsústur, îmân-ı şühûdîdir.

“İkinci Yol: Îmân-ı bi’l-gayb cihetinde sırr-ı vahyin feyziyle bürhânî ve Kur’ânî bir tarzda, akıl ve kalbin imtizâcıyla hakka’l-yakín derecesinde bir kuvvet ile zarûret ve bedâhet derecesine gelen bir ilme’l-yakín ile hakáik-ı îmâniyyeyi tasdîk etmektir.

“Bu ikinci yol; Risâletü’n-Nur’un esâsı, mâyesi, temeli, rûhu, hakíkatı olduğunu hás talebeleri görüyorlar. Başkalar dahi insáfla baksa, Risâletü’n-Nur hakáik-ı îmâniyyeye muhálif olan yolları gayr-ı mümkin ve muhâl ve mümteni’ derecesinde gösterdiğini    görecekler.” [312]

Evet, Risâle-i Nûr, sahâbe, Tâbiín ve Tebe-i Tâbiín asırlarında olduğu gibi; nübüvvetin feyzinden gelen velâyet-i kübrânın dersini vermektedir. Onlar, velâyet feyizlerini doğrudan doğruya Kur’ân’dan ve ahkâm-ı İslâmiyye’den almışlar ve tarîkattan maksúd olan netîceyi tarîkatsız bir súrette elde etmişler; hemen záhirden hakíkate geçmişlerdir.

Demek, Kur’ân, böyle bir hásıyyete mâliktir. Talebesini hîçbir berzaha uğratmadan hemen záhirden hakíkate geçirir. İşte Risâle-i Nûr, ilk üç asırda bulunan, fakat sonra perdelenen bu sırra mazhardır. Risâle-i Nûr’un bu sırr-ı gámıza mazhar ve bu hásıyyete mâlik oluğunu Müellif (ra), şu gelen cümleleriyle işâret etmiştir:

Lügat: nübüvvet, mevhibe, übüvvet, havâss, kâmil, âmile, âmiyy