Eskiden kırk günden tut, tâ kırk seneye kadar bir seyr u sülûk ile ba’zı hakáik-ı îmâniyyeye ancak çıkılabilirdi. Şimdi ise, Cenâb-ı Hakk’ın rahmetiyle, kırk dakíkada o hakáika çıkılacak bir yol bulunsa, o yola karşı lâkayd kalmak, elbette kâr-ı akıl değil.

(Eskiden kırk günden tut, tâ kırk seneye kadar bir seyr u sülûk ile ba’zı hakáik-ı îmâniyyeye ancak çıkılabilirdi. Şimdi ise, Cenâb-ı Hakk’ın rahmetiyle, kırk dakíkada o hakáika çıkılacak bir yol bulunsa) ki, Risâle-i Nûr, bu yolu göstermektedir; (o yola karşı lâkayd kalmak, elbette kâr-ı akıl değil.) Ya’nî, umûm ümmetin, Risâle-i Nûr’da gösterilen bu Kur’ânî yola sevk edilmesi ve Risâle-i Nûr’un ders verilmesi gerekiyor.

Müellif (ra), bu eserinde tarîkatla Risâle-i Nûr mesleğinin mukáyesesini yapıyor. Bu mektûb, merhûm Hacı Hulûsí Bey’e yazılmıştır. Birinci derecede muhátab, bu zâttır. Hacı Hulûsí Bey, Üstâd Hazretleri’yle görüşmeden önce Nakşî tarîkatına mensûbdu. Tasavvuf ve tarîkatı biliyordu ve bu hâli yaşamıştı. Hacı Hulûsí Bey, Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleriyle görüştükten sonra, Üstâd Hazretlerinin ifâdesiyle kırk dakíkalık bir sohbette záhirden hakíkata geçmiş; bütün merâtib-i esmâ ve sıfâtı bitirmiştir. Záhirden hakíkata geçmek kolay bir mes’ele değildir. Kimisi kırk sene, kimisi kırk günlük bir seyr u süluk netîcesinde şu kâinâtı arkasına atarak, Álem-i İmkân’ı bitirerek, Álem-i Vücûb ta’bîr edilen; dâire-i ef’ál, esmâ, sıfât ve şuûnâtı kat’ ederek tecelliyyât-ı Zâtiyye ile müşerref olurlardı. Bu asırda Risâle-i Nûr vâsıtasıyla kırk senelik yolu, kırk dakíkada kestirecek bir yol, Cenâb-ı Hakk’ın lütfuyla ihsân edilmiştir. Bu meslek, asıl sahâbe mesleğidir. Sahâbe-i Kirâm’a, Resûl-i Ekrem (asm)’ın sohbetinde, bir dakíkada záhirden hakíkate geçmek müyesser olmuştur. Müellif (ra) şöyle buyuruyor:

“Sohbet-i Nebeviyye öyle bir iksîrdir ki; bir dakíkada ona mazhar bir zât, senelerle seyr u sülûke mukábil, hakíkatın envârına mazhar olur.” [313]

Böyle bir dakíkada záhirden hakíkate geçmek, hîçbir velînin şe’ni değildir; hîçbir velî buna muvaffak olamaz. Bu, ancak Sahâbe-i Kirâm’a hástır. Resûl-i Ekrem (asm)’den sonra sahâbeye yakın bir şekilde záhirden hakíkate geçme yolu, hakíkat mesleği olan Risâle-i Nûr vâsıtasıyla bir lütf-i İlâhî olarak bu asır