Şerh

bütün kuvvetleriyle şerîat-i Ahmediyyeye tarafdâr idiler. O noktada Müslümân, ya’nî iltizâm-ı hak ve hak tarafdârı oldukları hâlde, mü’min değildiler. Demek, ‘müslim-i gayr-ı mü’min’ ıtlakına istihkák kesbediyordular.

“Şimdi ise, frenk usulünün ve medeniyyet nâmı altında bid’atkârâne ve şerîat-şikenâne cereyânlara tarafdâr olduğu hâlde, Elláh’a, âhirete, Peygambere îmânı da taşıyor ve kendini de mü’min biliyor. Mâdem hak ve hakíkat olan şerîat-ı Ahmediyyenin kavânînini iltizâm etmiyor ve hakíkí tarafgirlik etmiyor, gayr-ı müslim bir mü’min oluyor.

“Îmânsız İslâmiyyet sebeb-i necât olmadığı gibi; bilerek İslâmiyyetsiz îmân dahi dayanamıyor, belki  necât  veremiyor,  denilebilir.” [298]

İşte, Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretlerinin şu ifâdelerinden de anlaşıldığı üzere, bir kişi Elláh’a, âhirete, peygambere ve Kur’ân’a îmân ettiğini söylediği hâlde; İslâm’ın bir hükmünü inkâr etse, meselâ fâizin harâmiyyetini veyâ beş vakit namâzın farzıyyetini veyâ hırsızın elinin kesilmesi gibi bir hadd-i şer’íyi inkâr etse kâfir olduğu gibi; bu ahkâmın icrâ ve tatbîkıne tarafdâr olmazsa yine kâfir olur. Ya’nî, bir kişi; “Ben, Kur’ân’a ve Resûl-i Ekrem (sav)’e îmân ediyorum, fakat fâizin harâmiyyetini kabûl etmiyorum” derse veyâ, “Fâizin yasak olmasını istemiyorum, fâiz serbest olsun” derse ve böyle inanırsa kâfir olur.

Îmân ve İslâm’ın şu şiddet-i münâsebetinden dolayı, ya’nî îmânsız İslâmiyyet ve İslâmiyyetsiz îmânın medâr-ı necât olmaması ve ikisinin de küfür olması sebebiyle ulemâ-i İslâm demişlerdir ki: “ ‘Îmân’ ve ‘İslâm’ kelimeleri eğer bir arada zikredilirse, yukarıda anlatıldığı gibi ma’nâları farklıdır; ama biri birisiz olmaz. Fakat, tek başına zikredildiğinde, her iki kelime de aynı ma’nâda kullanılır. Çünkü, her biri, ötekini de iltizâm edip tazammun eder.” [299]

Hem başka bir mektûbunda ise, Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri bu mevzúda  şöyle buyurmaktadır:

“Elláh’ı bilmek, bütün kâinâtı ihâta eden rubûbiyyetine ve zerrelerden yıldızlara kadar cüz’î ve küllî her şey O’nun kabza-i tasarrufunda ve kudret ve irâdesiyle

Lügat: peygamber, tarafgir, tasarruf, tazammun, cereyân, deniyye, serbest, udre(t), ediyye, kelime, medeni, âhiret, şiddet, dilir, inkâr, kâfir, küllî, sinin, âhire, âmiyy, şiken