dun her bir şe’ninde tasarruf eden O’dur. Diğer iki vücûd ise, vücûd-i hakíkínin aksidir, gölgesidir, âyînesidir; vücûd-i hakíkísi ve bizzat te’sîr ve tasarrufları yoktur. Her mevcûd, her ânda, her cihette, her işinde, her şey’inde ve her şe’ninde meşîet-i Rabbâniyye ve kudret-i İlâhiyyenin tasarrufu altındadır. Müellif (ra) şöyle buyuruyor:

“Her şey, her şe’ninde O’na muhtâcdır. O’nun ilim ve hikmetiyle işleri görülür, tanzím edilir. Ne tabîatın haddi var ki; o dâire-i tasarruf-i rubûbiyyetinde saklansın ve te’sîr sáhibi olup müdâhale etsin ve ne de tesádüfün hakkı var ki; o hassâs mîzân-ı hikmet dâiresindeki işlerine karışsın.” [292]

Demek, Hıristiyanlardan teslîs inancına sáhib olanların dalâlete düşmelerinin menşei, vücûd mes’elesidir. Onlar, “Eşyâ, هَمَ اَزْ اُوسْتْ  değil; هَمَ اُوسْتْ 'tur derler. Ya’nî; “Her şey O’ndan değil; her şey, Elláh gibi müstakil ve hakíkí vücûd sáhibidir” derler. Kur’ân-ı Hakîm ise, mevcûdât-ı áleme vücûd-i hakíkínin aksi, gölgesi ve âyînesi olarak bakmamızı ve onları, böyle okumamızı emreder. Böylece, şâkirdine hakíkat dersini verir. O hâlde, teslîs inancı bâtıldır. Hâşâ ve kellâ!  Elláh (cc), “sâlisü selâse” ya’nî, üç İlâhın üçüncüsü değildir. İlâh, yalnız O’dur. O Zât-ı Akdes, birdir, Vâhid’dir, Ehad’dir. Mevcûdât, هَمَ اُوسْتْ değil,

 هَمَ اَزْ اُوسْتْ ’tur. Ya’nî: “Her şey, O değil; belki her şey, O’ndandır.” Öyle ise, Hazret-i Ísâ (as)’ın rûhunun ve cesed-i mübârekinin vücûdu, vücûd-i hakíkí sáhibi olan Cenâb-ı Hakk’ın Mevcûd isminin ve vücûd sıfâtının aksidir ve âyînesidir; müstakil vücûdları ve hakíkí ma’nâda tasarrufları yoktur. Müessir ve Mutasarrıf-ı Hakíkí yalnız Elláh’tır. Müellif (ra), “Mektûbât” adlı eserinde şöyle buyuruyor:

“Görünen eşyâ dahi, Cenâb-ı Hakk’ın âsârıdır.  هَمَ اُوسْتْ  değil, هَمَ اَزْ اُوسْتْ  'tur. Ya’nî, her şey O değil, belki her şey O’ndandır. Çünkü, hâdisât, ayn-ı Kadîm  olamaz.” [293]