Şerh

vetine ilticâ ederek hakíkat-ı tevekküle yapışmaktır. Yâ Rab! Mâdem çâre-i necât budur. Senin yolunda o cüz’-i ihtiyârîden vazgeçiyorum ve enâniyyetimden teberrî ediyorum.

تَا عِنَايَتِ تُو دَسْتَكِيرِ مَنْ شَوَدْ، رَحْمَتِ بِى نِهَايَتِ تُوپَنَاهِ مَنْ اَسْت

Tâ senin inâyetin, acz u za’fıma merhameten elimi tutsun. Hem tâ senin rahmetin, fakr u ihtiyâcıma şefkat edip bana istinâdgâh olabilsin, kendi kapısını bana açsın.

آنْ كَسْ كِه بَحْرِ بِى نِهَايَتِ رَحْمَتْ يَافْتَ اسْتْ، تَكْيَه

نَه كُنَدْ بَرْاِينْ جُزْءِ اِخْتِيَارِى كِه يَكْ قَطْرَه سَرَابَسْت

 “Evet, her kim ki rahmetin nihâyetsiz denizini bulsa, elbette bir katre serâb hükmünde olan cüz’-i ihtiyârına i’timâd etmez; rahmeti bırakıp ona mürâcaat etmez...

أَيْوَاهْ! اِينْ زَنْدِكَانِى هَمْ چُو خَابَسْت

وِينْ عُمْرِ بِى بُنْيَادْ هَمْ چوُ بَادَسْت

 “Eyvâh! Aldandık. Şu hayât-ı dünyeviyyeyi sâbit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün záyi’ ettik. Evet, şu güzerân-ı hayât bir uykudur, bir rü’yâ gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi, bir rüzgâr gibi uçar  gider...

اِنْسَانْ بَزَوَالْ دُنْيَا بَفَنَا اَسْت، آمَالْ بِى بَقَا آلاَمْ بَبَقَااَسْت

“Kendine güvenen ve ebedî zanneden mağrûr insân, zevâle mahkûmdur. Sür’atle gidiyor. Háne-i insân olan dünyâ ise, zulümât-ı ademe sukút eder. Emeller bekásız, elemler rûhta bâkí kalır.

بِيَا اَىْ نَفْسِ نَا فَرْجَامْ! وُجُودِ فَانِى خُودْرَا فَدَا كُنْ

خَالِقِ خُودْرَا كِه اِينْ هَسْتِى وَدِيعَه هَسْت

“Mâdem hakíkat böyledir; gel ey hayâta çok müştâk ve ömre çok tálib ve dün-

Lügat: merhameten, merhamet, tevekkül, elbette, mahkûm, rüzgâr, şefkat