Arab lügatında izáfelerin değişik súretleri vardır. Bu súretlerden birisi, bir cüz’ün küllüne izáfesidir. Meselâ; “insânın eli” demek gibi. Bu izáfede elin, insândan farklı bir şey olduğuna delâlet vardır. Ya’nî, el, insân demek değildir. Belki el, insânın sâir cüz’leri gibi bir cüz’ü ve a’zásıdır. Âyet-i kerîmede geçen “Elláh’ın vechi” kelimesi, böyle bir izáfe değildir. Ya’nî, -hâşâ- “Elláh’ın bir Zât’ı var; o da cüz’lerden oluşmuştur; bir cüz’ü de Elláh’ın vechidir” demek değildir. Belki, âyetteki وَجْهَهُ ta’bîri, beşerin aklına tenezzülî bir üslûbdur. Elláh’ın vechi, O’nun ayn-ı zâtı olduğunu ifâde etmektedir. “Güneş’in yüzü” demek gibi. Nasıl ki; Güneş’in yüzü demek, Güneş’in ayn-ı zâtı demektir. Yoksa bir Güneş var, bir de onun yüzü var demek değildir. Aynen öyle de, Elláh’ın vechinden murâd; ayn-ı Zât’ı demektir. Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, bu hakíkati şöyle ifâde etmiştir:

وَجْهَهُ ta’bîri, Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyân’ın tenezzülî üslûblarından bir üslûbdur. Şu üslûb, nûrâniyyet üzerine binâ edilmiştir. Meselâ; Güneş gibi. Nasıl Güneş’in zâtı, onun aynı zamânda yüzüdür; öyle de, yüzü de ayn-ı zâtıdır.” [260]

İşte âyet-i kerîmede geçen “Elláh’ın vechi” ifâdesi de bu tarzda bir izáfe olup, “Elláh’ın Zât’ı” ma’nâsına gelmektedir. Kur’ân’ın, Zât-ı Akdes’i şu tarz bir üslûbla ifâde etmesi; Kur’ân’ın, beşerin aklına tenezzül etmesinden dolayıdır. Ya’nî, şu ifâde bir temsîldir ki; Cenâb-ı Hakk’ın cisim ve cismânî olmadığını, belki maddeden mücerred ve nûrânî olduğunu bir temsîl ile akla yaklaştırmaktadır. Çünkü, nûrânî bir şeyin yüzü, yine ancak kendi zâtı olabilir.  Bu takdîre göre, âyetin ma’nâsı; “Her şey fânîdir. Ancak Elláhu Teálâ’nın Zât’ı bâkídir” demektir.

İkincisi: Âyet-i kerîmede geçen وَجْهَ kelimesi; “cihet, taraf” ma’nâsındadır. Bu takdîre göre, âyetîn ma’nâsı: “Her şey kendine bakan yüzde fânîdir; ancak eşyânın Elláh’a ve esmâ-i İlâhiyyeye bakan yüzü ve ciheti bâkídir.” Ya’nî, “Her şey, ma’nâ-yı ismîyle, nefsine bakan yüzünde fânîdir. Fakat, ma’nâ-i harfîyle, Elláh’a bakan yüzleri bâkídir” demektir. Müellif (ra) da bu eserinde bu ma’nâyı tercîh etmiştir.

İşte bu iki takdîre göre düşünüldüğünde, âyet-i kerîme, şu dersi vermektedir: