ÜÇÜNCÜ HATVEDE:

مَٓا اَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ وَمَٓا اَصَابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ dersini verdiği gibi, nefsin muktezásı, dâimâ iyiliği kendinden bilip fahr ve ucbe girer. Bu Hatve’de nefsinde yalnız kusúru ve naksı ve aczi ve fakrı görüp, bütün mehâsin ve kemâlâtını, Fâtır-ı Zü’l-celâl tarafından ona ihsân edilmiş ni’metler olduğunu anlayıp, fahr yerinde şükür ve temeddüh yerinde hamd etmektir.

Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri de Hacı Hulûsí Bey’e şu cevâbı vermiş ve kendisinin de aynı hissiyyâtta olduğunu ve bu hissiyyâtın, verâset-i nübüvvet ehlinin hissiyyât-ı ulviyyesi olduğunu ifâde etmiştir:

“Cemâate ‘Sözler’i okumak zamânında, sendeki hissiyyât-ı áliyye ve fazla inkişâf ve fedâkârâne hamiyyet-i dîniyye galeyânının sırrı şudur ki:

(ÜÇÜNCÜ HATVEDE:

مَٓا اَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ وَمَٓا اَصَابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ ) Ya’nî, “Sana tekvînen ve teklîfen iyilik, hayır, hasenât ve kemâlâttan her ne isábet ederse, o Elláh’tandır ve kötülük, seyyie ve günâhtan her ne isábet ederse o da senin nefsindendir” [243] (dersini verdiği gibi, nefsin muktezásı, dâimâ iyiliği kendinden bilip fahr) o iyiliklere sáhib çıkıp onlarla övünmeğe başlar (ve ucbe girer.) Kendini beğenir ve o iyiliklerine güvenir. (Bu Hatve’de) bu adımdaki tezkiyesi, (nefsinde yalnız kusúru ve naksı) noksánlığı (ve aczi ve fakrı görüp, bütün mehâsin) iyilik ve hasenâtı (ve kemâlâtını, Fâtır-ı Zü’l-celâl tarafından ona ihsân edilmiş ni’metler olduğunu anlayıp, fahr yerinde şükür ve temeddüh) övünmek (yerinde hamd etmektir.)