“Ey Rabb-i Rahîm’im ve ey Hálık-ı Kerîm’im! Benim sû’-i ihtiyârımla ömrüm ve gençliğim záyi’ olup gitti. Ve o ömür ve gençliğin meyvelerinden elimde kalan, elem verici günâhlar, zillet verici elemler, dalâlet verici vesveseler kalmıştır. Ve bu ağır yük ve hastalıklı kalb ve hacâletli yüzümle kabre yakınlaşıyorum. Bi’l-müşâhede göre göre gáyet sür’atle, sağa ve sola inhirâf etmeyerek, ihtiyârsız bir tarzda, vefât eden ahbâb ve akrân ve akáribim gibi kabir kapısına yanaşıyorum. O kabir, bu dâr-ı fânîden firâk-ı ebedî ile ebedü’l-âbâd yolunda kurulmuş, açılmış evvelki menzil ve birinci kapıdır. Ve bu bağlandığım ve meftûn olduğum şu dâr-ı dünyâ da, kat’í bir yakín ile anladım ki; hâliktir gider ve fânîdir ölür. Ve bi’l-müşâhede, içindeki mevcûdât dahi, biribiri arkasından káfile káfile göçüp gider, kaybolur. Husúsan benim gibi nefs-i emmâreyi taşıyanlara şu dünyâ çok gaddârdır, mekkârdır. Bir lezzet verse, bin elem takar çektirir. Bir üzüm yedirse, yüz tokat vurur.

“Ey Rabb-i Rahîm’im ve ey Hálık-ı Kerîm’im! كُلُّ اٰتٍ قَر۪يبٌ sırrıyla ben şimdiden görüyorum ki: Yakın bir zamânda ben kefenimi giydim, tábûtuma bindim, dostlarımla vedâ’ eyledim. Kabrime teveccüh edip giderken, Senin dergâh-ı rahmetinde, cenâzemin lisân-ı hâliyle, rûhumun lisân-ı káliyle bağırarak derim:

“El-Amân el-Amân! Yâ Hannân! Yâ Mennân! Beni günâhlarımın hacâletinden kurtar! İşte kabrimin başına ulaştım, boynuma kefenimi takıp kabrimin başında uzanan cismimin üzerine durdum. Başımı dergâh-ı rahmetine kaldırıp bütün kuvvetimle feryâd edip nidâ ediyorum:

“El-Amân el-Amân! Yâ Hannân! Yâ Mennân! Beni günâhlarımın ağır yüklerinden halâs eyle! İşte kabrime girdim, kefenime sarıldım. Teşyî’ciler beni bırakıp gittiler. Senin afv ü rahmetini intizár ediyorum. Ve bi’l-müşâhede gördüm ki: Senden başka melce’ ve mence’ yok. Günâhların çirkin yüzünden ve ma’sıyyetin vahşî şeklinden ve o mekânın darlığından bütün kuvvetimle nidâ edip diyorum: