Şerh

“El-Amân, el-Amân! Yâ Rahmân! Yâ Hannân! Yâ Mennân! Yâ Deyyân! Beni çirkin günâhlarımın arkadaşlıklarından kurtar, yerimi genişlettir. İlâhî! Senin rahmetin melceimdir ve Rahmeten li’l-Álemîn olan Habîb’in Senin rahmetine yetişmek için vesîlemdir. Senden şekvâ değil, belki nefsimi ve hâlimi Sana şekvâ ediyorum.

“Ey Hálık-ı Kerîm’im ve ey Rabb-ı Rahîm’im! Senin Saíd ismindeki mahlûkun ve masnûun ve abdin hem ásí, hem áciz, hem gáfil, hem câhil, hem alîl, hem zelîl, hem müsi’, hem müsinn, hem şakí, hem seyyidinden kaçmış bir köle olduğu hâlde, kırk sene sonra nedâmet edip senin dergâhına avdet etmek istiyor. Senin rahmetine ilticâ ediyor. Hadsiz günâh ve hatiâtlarını i’tirâf ediyor. Evhâm ve türlü türlü illetlerle mübtelâ olmuş. Sana tazarru’ ve niyâz eder. Eğer kemâl-i rahmetinle onu kabûl etsen, mağfiret edip rahmet etsen; zâten o Senin şânındır. Çünkü, Erhamü’r-Râhimînsin. Eğer kabûl etmezsen, Senin kapından başka hangi kapıya gideyim? Hangi kapı var? Senden başka Rab yok ki, dergâhına gidilsin. Senden başka hak Ma’bûd  yoktur  ki,  ona  ilticâ  edilsin!..” [218]

İkinci esâs: Asrın Ölümünü Görmektir.

Râbıta-i mevtte, kendi ölümünü gördükten sonra ikinci esâs, asrının ölümünü görmektir.

Evet, insân, nefsi ve şahsıyyeti i’tibâriyle fânî olduğu ve dolayısıyla kendi hayâtıyla alâkadâr olan husúsí dünyâsı da fânî olduğu gibi; nev’ i’tibâriyle dahi fânîdir. Her kişi, insân nev’ıne áid bir ferd olduğu cihetle, kendi ölümünü gördüğü gibi; fikren biraz daha ileri gidip mensûbu bulunduğu nev-ı insânın ve o nev-ı insânın hayâtıyla alâkadâr olan asrının ölümünü de müşâhede edebilir. Her insân için cârî olan mevt kánûnu, nev-ı insân ve nev-ı insânın hayâtıyla alâkadâr olan her bir asır hakkında da cârîdir.

Evet, Cenâb-ı Hak, her asırda yeni bir Álemi yaratmakta ve bir kısım táife-i mahlûkátını göndererek âsâr-ı san’atını gösterip esmâ-i hüsnâsının tâze tâze cilvelerini göstermektedir. Cenâb-ı Hak, her bir asrı da insân nev’ıne rabt etmiş ve onunla alâkadâr kılmıştır. Ádetâ her bir asrı, âhiret ticâreti ve zirâati için şu dünyâya gönderilen ve imtihâna tâbi’ tutulan nev-ı insânın bir táifesi için, bir

Lügat: kurt(a), melc(e), dergâh, fikren, gönder, hadsiz, seyyid, âhiret, çirkin, âhire