Hem kendi nefsine de zulmeder. Belki bir nev’ı şirk-i hafîye yol açar. Evet, bir kal’ayı fetheden bir taburun ganîmetini ve muzafferiyyet ve şerefini, binbaşısı alamaz.” [205]

“Hakíkat ise, müsbet şeyler, haseneler, iyilikler cemâate, orduya tevzî edilir ve menfîler ve tahrîbât ve kusúrlar başa verilir. Çünkü, bir şeyin vücûdu, bütün şerâitin ve erkânının vücûdu ile olur ki; kumândân yalnız bir şarttır. Ve o şeyin ademi ve bozulması ise, bir şartın ademi ile ve bir rüknün bozulması ile olur, mahvolur, bozulur. O fenâlık, başa ve reîse verilebilir. İyilikler ve haseneler, ekseriyyetle müsbet ve vücûdîdir. Başlar sáhib çıkamazlar. Fenâlıklar ve kusúrlar, ademîdir ve tahrîbîdir. Reîsler   mes’ûl  olurlar.” [206]

“Bir işde mehâsin ve şeref hâsıl oldukça, havâssa peşkeş edilir; seyyiât olsa, avâma taksîm edilir. Meselâ, bir tabur galebe çalsa, şân üşeref kumândâna verilir, taksîm edilmez. Mağlûb olduğu vakit, seyyie tabura taksîm edilir. Meselâ: Bir aşîret nâmûskârâne bir iş etse, ‘Âferin Hasan Ağa’ derler. Fenâlık ettikleri vakit, ‘Tuh, ne pis aşîret imiş’ diyecekler.” [207]