Metin

Şu kısa tarîkın evrâdı, ittibâ'-ı sünnettir;

Şerh

Evet, Resûl-i Ekrem (asm), Mi’râc’a çıkmasıyla kemâlâtın menbaı ve masdarı olan Zât-ı  Akdes-i İlâhiyye ile müşerref olmuş; döndüğü zamân da kendinde ve Álemde ademiyyâttan başka bir şey görmemiştir. Bu mes’elede hîçbir beşer, Resûl-i Ekrem (sav)’e yetişemez. Acz, fakr, naks ve kusúrunu tamâmen görüp bilen, o zât-ı Ekrem (asm)’dır. 

Resûl-i Ekrem (asm)’ın evliyâ-i ümmetinden ise iki zât, bu hâli en fazla hissedip yaşamıştır. Bu zevât, sırr-ı verâset-i nübüvvetle acz-i mutlaktan kemâlât-ı mutlakaya çıkmışlar; dönüşlerinde fakr-ı mutlaka inmişler, kendilerini ve Álemi tam fakr-ı mutlakta görmüşlerdir. Bu iki zât, Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri ile İmâm-ı Rabbânî (ra) Hazretleridir.

(Şu kısa tarîkın evrâdı) virdleri (ittibâ-ı sünnettir;) sünnet-i seniyyeye ittiba’ etmek, bid’alara tarafdâr olmamaktır. Bu cümlede geçen “sünnet” ta’bîrinden murâd, şerîatın bütün ahkâmıdır. Yoksa, fıkıh ıstılâhındaki sünnet, ya’nî sâdece şerîatın nâfile kısmı murâd değildir. Evet, bu tarîk, tarîkat-ı Muhammediyye (asm) ve verâset-i nübüvvettir. Onun için evrâdı, sâdece sünnete, ya’nî şerîat-ı Muhammediyye (asm)’a ittiba’ etmektir.

Burada şu noktayı unutmamak lâzımdır. Müellif’in, ‘On Birinci Lem’a’da dediği gibi: “Sünnet-i Seniyyenin herbir nev’ıne tamâmen bi’l-fiil ittiba’ etmek, ehass-ı havâssa dahi ancak müyesser olur. Ona bi’l-fiil olmasa da, bi’n-niyyet, bi’l-kasd tarafdârâne ve iltizâmkârâne tálib olmak, herkesin elinden gelir.” [147] Binâenaleyh, sünnet-i seniyyeye ittiba’ etmekten murâd; evvelâ farz, vacîb, sünnet, müstehâb, mekrûh, harâm gibi cümle ahkâm-ı İlâhiyyenin hakkániyyetine îmân etmek ve o ahkâma tarafdâr olmak; hem elinden geldiğince sünnetin ahkâmına bi’l-fiil ittiba’ etmek; eğer bi’l-fiil ittiba’da kusúru varsa, kusúrunu i’tirâf edip tevbe ve istiğfâr etmek ve bi’l-fiil ittiba’ edemediği hükümlere de tevbe ve istiğfârdan sonra fiilen ittiba’ etmek niyyet ve kasdında olmakdır.

Sünnet-i seniyye içinde en mühimmi “şeáir” denilen kısmıdır. Şeáir, şerîatın farz-ı kifâye ve sünnet-i kifâye olan kısmına denilir. Bunlar kifâye olduğundan, cem’ıyyet-i İslâmiyyeyi alâkadâr eden hükümlerdir. Hukûk-ı umûmiyye

Lügat: sünnet-i seniyye, binâenaleyh, muhammed, nübüvvet, seniyye, übüvvet, binâen, birinc, ediyye, fiilen, havâss, sünnet, âmiyy