Şerh

yazılmıştır ve o âyâtın ma’nevî tefsîridir. O hâlde, Risâle-i Nûr’un cümleleri, sathî ve sür’atli okumakla anlaşılabilecek cümleler değildir. Öyleyse, bu dersleri, tefekkürî bir ibâdet niyyetiyle iki diz üzerinde oturarak dinleyeceksin. Kendi evinde de ders yaparken abdestli, yüzünü kıbleye doğru çevirerek, kalbinin mâsivâyla alâkasını keserek, “Ben hastayım, asır da hastadır. Şu Risâle-i Nûr eserleri de Kur’ân’ın eczâháne-i kübrâsından bu asır insânlarına şifâ vesîlesi olarak takdîm edilen edviyelerdir” diye düşünerek, hastalığını tedâvî etmek niyyetiyle okuyacaksın. İnşaelláh tedâvî yüzde yüz tahakkuk eder.

Risâle-i Nûr’un hakíkí bir şâkirdi, nasıl tefekkür ettiğini ve o tefekkür vâsıtasıyla bütün kâinâtın lisânıyla nasıl zikrettiğini ve küllî bir ubûdiyyet yaptığını anlamak için Üstâd Bedîuzzamân’ın şu mektûbunu dikkatle okumak lâzımdır.

“Size yazmıştım ki; nasıl Hizbü’n-Nûriyye, Risâle-i Nûr’un ve Âyetü’l-Kübrâ’nın bir hulâsasıdır. Öyle de, on dakíka zarfında, Hizbü’n-Nûriyye’nin bir hulâsası, bu Ramazán-ı Şerifin feyzinden ve Ramazán’da te’lîf edilen ve yeni intişâr eden Ramazániyye Risâlesi olan ‘Âyetü’l-Kübrâ’nın otuz üç mertebe-i vücûb ve vücûd ve tevhîd, otuz üç elsine-i külliyye ile tezáhür ettiği gibi; rûh ve hayât ve kalb o noktadan öyle bir inbisât ve inkişâf etti ki, her bir mertebenin söylediği 

لَا اِلٰهَ اِلَّااللّٰهُ'ın şehâdetini dediğim vakit, o küllî lisân benim oluyor gibi azametli bir tevhîd hissettiğimden, ‘Âyetü’l-Kübrâ’ güneş gibi îmân nûrlarını rûhlara telkín edebilir.” [135]

Hem yine bir mektûbunda şöyle diyor:

“Evet, ben ‘Hulâsatü’l-Hulâsa’yı okuduğum zamân, koca kâinât nazarımda bir halka-i zikir oluyor. Fakat, her nev’ın lisânı çok geniş olmasından, fikir yoluyla, sıfât ve esmâ-i İlâhiyyeyi ilme’l-yakín ile iz’án etmek için akıl çok çabalıyor, sonra tam görür. Hakíkat-ı insâniyyeye baktığı vakit, o câmi’ mikyâsta, o küçük harîtacıkta, o doğru nümûnecikte, o hassâs mîzâncıkta, o enâniyyet hassâsiyyetinde öyle kat’í ve şuhûdî, iz’ánî bir vicdân, bir itmînân, bir îmân ile o sıfât ve esmâyı tasdîk eder.

“Hem çok kolay, hem hâzır yanındaki âyînesinde hîç uzun bir seyâhat-ı fikriyyeye muhtâc olmadan îmân-ı tahkíkíyi kazanır.

Lügat: halka-i zikir, tahakkuk, tefekkür, mertebe, dikkat, edviye, elsine, küllî