Şerh

Şâyet böyle bir insân bir ân gáfil olsa; onun bu gaflet hâli, kıyâmetin kopmasına sebebiyyet verir. Yeryüzünde böyle bir veyâ birkaç insân mutlaka vardır.

Risâle-i Nûr’un ana mesleği, tefekkür mesleğidir. Bu meslek, mukarrebînin mesleğidir. Ya’nî, Elláh, bir kulunu seçer; Kendine yakınlaştırır; sırr-ı verâset-i nübüvvete mazhar eder. Böyle bir zât, her ân bin bir ism-i İlâhîyi hem kendinde, hem de bütün Álemde seyreder. Bütün Álemin, tecelliyyât-ı esmâ-i İlâhiyyeye âyîne olduğunu ve o esmâyı zikrettiğini görür ve bütün o ibâdeti Elláh’a takdîm eder. İşte, Risâle-i Nûr Mesleği’nin dört esâsından biri olan “tefekkür”ün hakíkati budur. Cüz’îyetten külliyyete, külliyyetin de bütün merâtibine çıkmak súretiyle hakíkí tefekkürü yapan tálib, Ma’bûd, Matlûb ve Maksúd’unu bulmuş; dolayısıyla her şeyi bulmuştur. Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“O vakit nefsim dahi, ‘Evet, evet…Acz ve tevekkül ile, fakr ve ilticâ ile nûr kapısı açılır, zulmetler dağılır. اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى نُورِ الْا۪يمَانِ وَالْاِسْلَامِ dedi. Meşhûr Hikem-i Atáiyye’nin şu fıkrası:

  مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَهُ ۞ وَمَا ذَا فَقَدَ مَنْ وَجَدَهُ Ya’nî: ‘Cenâb-ı Hakk’ı bulan, neyi kaybeder? Ve O’nu kaybeden, neyi kazanır?’

“Ya’nî: ‘O’nu bulan herşeyi bulur; O’nu bulmayan hîçbir şey bulmaz, bulsa da başına  belâ  bulur.’ ” [134]

Böyle bir tefekkürün yapılabilmesi için evvelâ Risâle-i Nûr’u mütefekkirâne ve müdakkikáne okumak lâzımdır. Risâle-i Nûr’u teennî ve dikkat ile okumazsan, anlamazsın. O hâlde bu eserler, cümle cümle, kelime kelime okunmalıdır ki, Müellif (ra)’ın murâdı anlaşılsın. Çünkü, Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, hakáik-ı îmâniyyeye dâir mesâili beyân ederken, gezdiği ma’nevî makámâta işâret olarak ba’zı cümleleri ifâde etmiştir. Her bir seyr u seyâhatinde, her bir yerde tevhîdi nasıl bulmuş, tecelliyyât-ı esmâya nasıl mazhar olmuş, haşre nasıl intikál etmiş olduğunu beyân sadedinde o nev’ı cümleleri yazmıştır. Bu mes’eleyi, kitâbın başında zikrettiğimiz üzere, Üstâd Hazretleri “Mesnevî-i Nûriyye” adlı eserinde açıkça ifâde etmiştir.

Hem her bir mes’ele-i îmâniyye, en az iki yüz âyât-ı Kur’âniyyenin imdâdıyla

Lügat: mukarreb, nübüvvet, tefekkür, tevekkül, mesnevî, mukarre, übüvvet, dikkat, kelime