Şerh

İnsân, kâinât kadar büyük bu fakr yarasından, ancak Rahmân ismiyle müsemmâ bir Ganiyy-i Mutlak’ın dergâhına fakr tezkeresiyle ilticâ edip, suâl ve duá ile tazarru’ ve niyâzda bulunmakla kurtulabilir. Müellif (ra), bu fakr yarasının tedâvîsi husúsunda ise şöyle buyuruyor:

“Diğer ilâç ise, şükür ve kanâat ile taleb ve duá ve Rezzâk-ı Rahîm’in rahmetine i’timâddır. Öyle mi? Evet, bütün yeryüzünü bir sofra-i ni’met eden ve bahâr mevsimini bir çiçek destesi yapan ve o sofranın yanına koyan ve üstüne serpen bir Cevvâd-ı Kerîm’in misâfirine fakr u ihtiyâc, nasıl elîm ve ağır olabilir? Belki, fakr u ihtiyâcı, hóş bir iştihâ súretini alır. İştihâ gibi fakrın tezyîdine çalışır. Onun içindir ki: Kâmil insânlar, fakr ile fahretmişler. Sakın yanlış anlama! Elláh’a karşı fakrını hissedip yalvarmak demektir. Yoksa, fakrını halka gösterip, dilencilik vaz’ıyyetini almak   demek  değildir.” [109]

Şefkat: Letáif-i aşerenin mezcinden meydâna gelen bir histir. Bütün letáif harekete geçmeden ve tekâmül etmeden, şefkat hissi hakíkí ma’nâda meydâna gelmiyor. Şefkat; umûm mevcûdâtın mevt ve fenâsını, zevâl ve firâkını anlayıp onlara acımak ve bunun çâresini bulmak demektir. Bunun çâresi ise; Elláh’a ve âhiret gününe îmân etmektir. Ta’bîr-i diğerle, “şevk-ı beká ve şevk-ı liká”dır. Bu çâreyi, Müellif (ra) şöyle ifâde buyurmuştur:

“Ve o iki tılsım ise, Cenâb-ı Hakk’a îmân ve âhirete îmândır.

“Evet, şu kudsî tılsım ile ölüm; insân-ı mü’mini, zindân-ı dünyâdan bostân-ı cinâna, huzúr-i Rahmân’a götüren bir müsahhar at ve burak súretini alır. Onun içindir ki: Ölümün hakíkatını gören kâmil insânlar, ölümü sevmişler. Daha ölüm gelmeden  ölmek  istemişler.” [110]

Risâle-i Nûr Mesleği’nin dört mühim esâsından biri olan “şefkat”, daha çok namâzda inkişâf eder. Mevcûdât-ı Álemin mevt ve fenâsını, zevâl ve firâkını müşâhede eden Resûl-i Ekrem (sav), اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ duásıyla, hem kendi için, hem de umûm mevcûdât için Elláh’dan beká ve liká istemiş; Cenâb-ı Hak da Rahîm isminin tecellîsiyle O’nun bu duásını kabûl buyurmuştur. Risâle-i Nûr’un “Sözler” adlı eserinde bu mevzú şöyle îzáh edilmiştir:

Lügat: hareket, tekâmül, tezkere, dergâh, mevsim, âhiret, şefkat, kâmil, simin, âhire