Tabîatı bırakan ve hakíkata geçen zât diyor ki: “Cenâb-ı Hakk’a zerrât adedince şükür ve hamd ü senâ ediyorum ki, kemâl-i îmânı kazandım, evhâm ve dalâletlerden kurtuldum ve hîç bir şübhem de kalmadı.

 اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى دي۪نِ اْلاِسْلَامِ وَكَمَالِ اْلا۪يمَانِ

  سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَآٓ اِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَااِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يم

ma‘nevî letáifi dahi  mîzân-ı mahsúsla ma‘nevî álemlerden celb etmek lâzım gelir.İşte, bu súrette bir sineğin îcâdı, kâinât kadar müşkilâtlı olur; yüz derece müşkil müşkil içinde, belki muhâl muhâl içinde olacak. Çünkü, Hálık-ı Ferd’den başka hîç bir şey, hîçten ve ademden îcâd edemediğine bütün ehl-i dîn ve ehl-i fen ittifâk ediyorlar. Öyle ise, esbâb ve tabîata havâle edilse, her şeye, ekser eşyâdan toplamak súretiyle vücûd verilebilir.” [80]

Tabîatı bırakan ve hakíkata geçen zât diyor ki: “Cenâb-ı Hakk’a zerrât adedince şükür ve hamd ü senâ ediyorum ki, kemâl-i îmânı) mükemmel bir îmânı (kazandım, evhâm ve dalâletlerden kurtuldum ve hîç bir şübhem de kalmadı.