Kâinâta Cenâb-ı Hakk’ın “Nûr” isminin tecellîsine mazhar olması noktasında bakılsa; o Zât-ı Zü’l-Celâl, bütün esmâ ve sıfâtıyla “Nûr” olması i‘tibâriyle, bütün mevcûdât O’na karşı şeffâfiyyet kesb ederek birer “âyine” olur. Kâinât, bir askerî kışla tasavvur edilse ve Cenâb-ı Hakk’ın “Sultán” isminin tecellîsine mazhar olması noktasında bakılsa; mevcûdât birer “me’mûr” olur.

   İşte, inançsız ve ibâdetsiz adam, bu üç hakíkati göremez. Álemi cansız, şuúrsuz, ehemmiyyetsiz ve fânî zanneder. Kâfir, bu hakíkatleri ve mevcûdâtın vazáifini temelden inkâr eder. Bu inkâr, insânların ağızlarından çıkan kelimeler vâsıtasıyla her tarafa sirâyet etmektedir.

      Semâvî kaynağa dayanmayan ehl-i felsefenin ürettiği o inkâr kelimeleri, cerbezeye bürünerek sûret-i haktan görünmekte; maalesef, Müslümânlar bile bu kelimeleri dînî cehâletlerinden dolayı bilmeyerek kullanmaktadırlar.

   “Bil ki, insânların ağzından çıkan ve dînsizliği işmâm eden dehşetli kelimeler var” diyen Asrın Müceddidi Bedîuzzamân Hazretleri, bu tehlikeye karşı, adına “Tabîat Risâlesi” dediği “Yirmi Üçüncü Lem‘a” isimli eseri te’lîf ederek îkáz vazífesini yerine getirmiştir. Yayınevimiz de, bu eseri “şerh” etmek sûretiyle mühim bir hizmeti üstlenmiştir. Çünkü, kâfirlerin ağzından çıkan ve altında dînsizlik yatan o dehşetli kelimeler, görünüşte dînsizlik ifâde etmiyor; ancak dikkat edildiği vakit dînsizliği işmâm eden kelimeler olduğu anlaşılıyor. O dehşetli kelimeleri bilerek kullanan kâfirler, dînsizlik kokan o lafızları, Müslümânların gaflet ve zaaflarından istifâde ile yine bilerek Álem-i İslâmın içine sokmuşlardır.

Hâlbuki, Müellif (ra), “Feyâ Sübhánelláh! Zındık maddiyyûn gâvurlar, bir Vâcibü’l-Vücûd’u kabûl etmediklerinden; zerrât 

Lügat: tasavvur, cerbeze, dehş(e), felsefe, tehlike, askerî, dehşet, dikkat, hizmet, kelime, tehlik, inkâr, istif, kâfir, vâcib