“Nasıl ki, Nûr-i Muhammedî ve hakíkat-ı Ahmediyye aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm, dîvân-ı nübüvvetin hem fâtihası hem hátimesidir. Bütün enbiyâ, onun asıl nûrundan istifâza ve hakíkat-ı dîniyyenin neşrinde onun muínleri ve vekîlleri hükmünde oldukları ve nûr-i Ahmedî (asm) cebhe-i Âdem’den tâ zât-ı Mübârekine müteselsilen tezáhür edip neşr-i nûr ederek intikál ede ede tâ zuhûr-i etemmle kendinde cilveger olmuştur. Hem mâhiyyet-i kudsiyye-i Ahmediyye, ‘Risâle-i Mi‘râc’da kat‘í bir súrette isbât edildiği gibi, şu şecere-i kâinâtın hem çekirdek-i aslîsi, hem âhir ve en mükemmel meyvesi olmuş.

“Öyle de, hakíkat-ı Kur’âniyye, zamân-ı Âdem’den şimdiye kadar hakíkat-ı Muhammediyye (asm) ile berâber müteselsilen enbiyâların suhuf ve kütüblerinde nûrlarını neşr ederek gele gele tâ nüsha-i kübrâsı ve mazhar-ı etemmi olan Kur’ân-ı Azímü’ş-şân súretinde  cilveger  olmuştur.”[198]