İkinci İşâret/Şerh

gafletleri cihetiyle kısa, kuvvetsiz, nâkıs, bereketsiz sünbüllerine nisbeten gáyet yüksek ve kuvvetli ve meyvedâr ve bereketli bir súrette çoğalacaklar ve kuvvet bulacaklar ve haşmetli hükûmetleri gıbtadan, hasedden ve kıskançlıktan gelen bir gayz içinde bırakacaklar. Evet, istikbâl, bu ihbâr-ı gaybîyi çok parlak bir súrette göstermiştir.”[197]

Nasıl ki; risâlet hakíkati, inkişâf ederek netîcede risâlet-i Muhammediyye ile kemâlini buldu. Öyle de, kelâmulláh denilen vahiy hakíkati de gele gele Kur’ân-ı Azímü’ş-şân ile hıtâm buldu. Evet, Elláh (cc) tenezzülât-ı İlâhiyye nev‘ınden nev-ı beşerin fehim ve kábiliyyetlerine riáyet ederek, kelâm sıfatıyla evvelâ suhuflar súretinde tecellî etti. Sonra Tevrât, Zebûr ve İncîl’i netîce verdi. En son olarak da bütün suhuf ve kütübün hulâsası olan Kur’ân súretinde kemâlini buldu.

Nasıl ki; ulûm-i evvelîn ve âhirîni câmi‘ olan Kur’ân-ı Azímü’ş-şân en son, en mükemmel ve cihânşümûl bir kitâbdır. Aynen öyle de, bu Kitâb-ı Zî-şân’ın muhátabı olan Resûl-i Ekrem (asm) da en son, en mükemmel ve cihamşümûl bir peygamberdir. Cenâb-ı Hak, tekvînî olarak bütün kâinâtla, semâvât ve Arz’la ve mevcûdât-ı áleme müvekkel olan melâikeyle, bâ-husús o meleklerin reîsleri hükmünde olan Cebrâîl, İsrâfîl, Mikâîl ve Azrâîl (as)’la konuştuğu gibi; teklîfî olarak da bütün peygamberân-ı izámla konuşmuştur. Lâkin, kelâm sıfatının en mükemmel şekli, Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’la tezáhür etmiştir. Resûlulláh (asm) da masnûátın en mükemmeli, en güzelidir.

Lügat: peygamberân, peygamber, haşmetli, muhammed, nisbeten, tenezzül, bereket, evvelîn, hükûmet, ediyye, haşmet, nisbet, lâkin