İkinci İşâret/Şerh

natakte’ derler. Hangi vehmin haddi var ki, böyle hesâbsız imzálarla te’yîd edilen bir müddeáya parmak karıştırsın.”[196]

Hem İslâm dîninin te’sisinde Sahâbe-i Kirâm, bidâyet-i İslâm’da çekirdekler gibi az ve zaíf iken, Resûl-i Ekrem (asm)’a tebaıyyetle ve Elláh’ın havl ve kuvvetiyle o çekirdekler birden neşv ü nemâ buldu, yükselip kalınlaştı, kuvvetlenip intişâr etti. Netîcede o Ashâb-ı Güzîn, Dîn-i Mübîn-i İslâmı bütün cihâna hâkim kıldılar ve reîsleri olan Hazret-i Muhammed (asm)’ın “Álemin Reîsi” olduğunu isbât ettiler. Müellif (ra), Sûre-i Feth’in 29. âyet-i kerîmesinde geçen gelecek cümleleri şöyle îzáh etmektedir:

كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْأَهُ فَاٰزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوقِه۪ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغ۪يظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ

“Sahâbeler, çendân mebde’de az ve zaíf görünecekler. Fakat, çekirdekler gibi neşv ü nemâ bularak yükselip kalınlaşıp kuvvetleşerek, küffârın gayzlarını onlara yutkundurup boğduracak vakitte, kılınçlarıyla nev-ı beşeri kendilerine müsahhar edip, reîsleri olan Peygamber (asm)’ın ise, ‘áleme reîs’ olduğunu isbât edecekler. Aynen, şu Sûre-i Feth’in âyetinin meâlini ifâde ediyor.

“Sahâbeler çendân azlığından ve za‘fından Sulh-i Hudeybiye’yi kabûl etmişler; elbette, her hâlde az bir zamândan sonra sür‘aten öyle bir inkişâf ve ihtişâm ve kuvvet kesb edecekler ki, rû-yi zemîn tarlasında dest-i kudretle ekilen nev-ı beşerin o zamânda

Lügat: hudeybiye, peygamber, muhammed, bidâyet, elbette, natakte, udre(t), güzîn