Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

     Bu dünyâda bu kadar hadsiz ni‘metleri bahş etmekle bitmez ve tükenmez hazîneler sáhibi olduğunu bildiren Zât-ı Zü’l-Cemâl, elbette o álemde hás ve makbûl ibâdına öyle hadsiz ni‘metler ihsân ve ikrâm edecektir ki; ne göz görmüş, ne kulak işitmiş, ne de kalb-i beşere hutúr etmiştir. Kudsî bir hadîste şöyle buyrulmuştur:

أَعْدَدْتُ لِعِـبَادِىَ الصَّالحِـ۪ينَ مَا لَا عَـْينٌ رَأَتْ

وَلَا اُذُنٌ سَمِعَتْ وَلَاخَـطَـرَ عَلٰى قَلْبِ بَشَـرٍ

 “Sálih kullarım için öyle ni‘metleri hâzırladım ki, onları ne bir göz görmüştür, ne bir kulak işitmiştir, ne de bir insânın hátırına gelmiştir.” [49]

Demek, haşir haktır.

İşte, اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ kelimesi, mezkûr ma‘nâyı ifâde eder. “Ma‘nâm haşirsiz olmaz” der. Mü’min de namâzında اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ demekle küllî bir şükre muvaffak olur. Elbette böyle küllî bir şükür, mükâfâtsız olamaz. O mükâfât da Cennet’tir.

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ kelime-i kudsiyyesinin ma‘nâsının haşre nasıl delâlet ettiği, Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan Risâle-i Nûr’un “Şuá‘lar” adlı eserinde şöyle îzáh edilmektedir:

“ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ cümlesi dahi haşri ihtár edip ister. Bize der: ‘Ma‘nâm âhiretsiz olmaz. Çünkü, ezelden ebede kadar her kimden ve her kime karşı bütün hamd ve şükür O’na mahsústur, ifâde

Lügat: elbette, hadsiz, kelime, mezkûr, âhiret, küllî, sinin, âhire