(Hem rubûbiyyetin nihâyetsiz hazîne-i rahmeti de ister ki:) Abd, kendi fakrını ve bütün mevcûdâtın ihtiyâcâtını görüp rahmet-i İlâhiyyeye namâz ve duá ile ilticâ etsin. Nihâyetsiz kemâl-i kudsîsi ve kemâl-i kudreti bulunan Rabbü’l-Álemîn, aynı zamânda nihâyetsiz hazîne-i rahmet sáhibidir. Her şeyi kemâline kavuştururken, rahmetiyle bütün ihtiyâclarına cevâb veriyor. Cenâb-ı Hak, Rab ismiyle mevcûdât-ı álemi yavaş yavaş kemâle doğru sevk ederken, áciz olan mahlûkátın mazarratını kemâl-i kudretiyle def‘ ediyor; fakír olan mevcûdâtın menâfiıni de kemâl-i rahmetiyle celb edip imdâdına yetiştiriyor. (Abd, kendi ihtiyâcını ve bütün mahlûkátın fakr ve ihtiyâcâtını suâl ve duá lisânıyla izhâr) etsin. İnsân, sâdece kendi ihtiyâcâtının def‘ı için değil, belki bütün mahlûkát nâmına onların ihtiyâcâtının def‘ı için Rabbine duá eder. اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُ

      “Biz, yalnız Sana ibâdet eder ve  yalnız Senden medet bekleriz” âyet-i kerîmesinde geçtiği vecih üzere, “Ey Rabbim! Sâdece benim ihtiyâcımı değil; yerin, göğün ve içlerindeki cümle mahlûkátın ihtiyâcını def‘ eden Sensin!” diyerek küllî bir ubûdiyyete muvaffak olur. (Ve Rabbinin ihsân ve in‘ámâtını, şükür ve senâ ile ve  اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ  ile i‘lân etsin.)