Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

“Fakat, mesleğimiz tarîkat olmadığı, belki hakíkat olduğu için, bu râbıtayı ehl-i tarîkat gibi farazí ve hayâlî súretinde yapmağa mecbûr değiliz. Hem meslek-i hakíkata uygun gelmiyor. Belki, ákıbeti düşünmek súretinde, müstakbeli zamân-ı hâzıra getirmek değil, belki hakíkat noktasında zamân-ı hâzırdan istikbâle fikren gitmek, nazaran bakmaktır. Evet, hîç hayâle, faraza lüzûm kalmadan bu kısa ömür ağacının başındaki tek meyvesi olan kendi cenâzesine bakabilir. Onunla, yalnız kendi şahsının mevtini gördüğü gibi, bir parça öbür tarafa gitse asrının ölümünü de görür; daha bir parça öbür tarafa gitse dünyânın ölümünü de müşâhede eder,  ihlâs-ı  etemme  yol  açar.” [44]

 Risâle-i Nûr’da beyân edilen “râbıta-i mevt” mes’elesi, gáyet çetin bir mes’eledir. Bu mes’elenin halli ve inkişâfı için çok çalışmak lâzımdır. Risâle-i Nûr Külliyyâtı’ndan Lâhikaları bir def‘a okumak yeterlidir. Fakat, “tevhîd, haşir, namâz, râbıta-i mevt” gibi yüksek hakíkatlerden bahs eden diğer eserler ise öyle değildir. Bu eserler dikkatle mütálea edilmeli; mütefekkirâne tekrâr tekrâr okunmalı; en mühimmi, tatbîk sâhasına konulmalıdır. Meselâ; bu “Dokuzuncu Söz” adlı eseri ve râbıta-i mevtten bahs eden “26. Lem‘a İhtiyârlar Risâlesi; 4. Şuá‘ Hasbiyye Risâlesi; 2. Şuá‘; 10. Söz Haşir Risâlesi” gibi âsâr-ı nûriyyeyi mütefekkirâne okuyup anladıktan sonra namâzlar bu şekilde kılınmalıdır. Hem meselâ; “İktisád Risâlesi” okunduğunda, o eserde beyân olunan esâslar fiilen tatbîk edilmeli; yoksa taklîdle, “Filan böyle dedi”, “Falan şöyle söyledi” diyerek bu mevzú‘lar anlaşılmaz. Böyle talebelik yapılmaz.

Lügat: nazaran, dikkat, fiilen, fikren, lâhika, çetin, şekil