Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

bir şefkat hissi uyanması ve netîcede çârenin, yalnız bâkí olan esmâ ve sıfât-ı İlâhiyyeye yapışmak olduğunu derk etmesidir.

Râbıta-i mevt hakíkati, Risâle-i Nûr Mesleği’nde bu ma‘nâyı ifâde eder. Diğer meslekler gibi hayâlâta girmez, ihtiyâc da duymaz. Demek, gerçek ma‘nâda zamân mefhûmu tahlîl edilse ve zamânın fevkıne çıkılıp istikbâle fikren ve nazaran bakılsa, işin hakíkati böyle olduğu anlaşılır. “21. Lem‘a İhlâs Risâlesi” adlı eserde râbıta-i mevt hakíkati şöyle îzáh edilmiştir:

“Ey hizmet-i Kur’âniyyede arkadaşlarım! İhlâsı kazanmanın ve muhâfaza etmenin en müessir bir sebebi, râbıta-i mevttir.

“Evet, ihlâsı zedeleyen ve riyâya ve dünyâya sevk eden túl-i emel olduğu gibi; riyâdan nefret veren ve ihlâsı kazandıran, râbıta-i mevttir. Ya‘nî: Ölümünü düşünüp, dünyânın fânî olduğunu mülâhaza edip, nefsin desîselerinden kurtulmaktır. Evet, ehl-i tarîkat ve ehl-i hakíkat, Kur’ân-ı Hakîm’in اِنَّكَ مَيِّتٌ وَاِنَّهُمْ مَيِّتُونَ ۞ كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ gibi âyetlerinden aldığı dersle, râbıta-i mevti sülûklarında esâs tutmuşlar; túl-i emelin menşei olan tevehhüm-i ebediyyeti o râbıta ile izâle etmişler. Onlar farazí ve hayâlî bir súrette kendilerini ölmüş tasavvur ve tahayyül edip ve yıkanıyor, kabre konuyor farz edip; düşüne düşüne nefs-i emmâre o tahayyül ve tasavvurdan müteessir olup uzun emellerinden bir derece vaz geçer. Bu râbıtanın fevâidi pek çoktur. Hadîste, اَكْثِرُوا ذِكْرَ هَادِمِ اللَّذَّاتِ -ev kemâ kál- ya‘nî, ‘Lezzetleri tahrîb edip acılaştıran ölümü çok zikr ediniz!’ diye bu râbıtayı ders veriyor.

Lügat: ehl-i hak, tahayyül, tasavvur, tevehhüm, nazaran, ediyye, fevâid, fikren, hizmet, teessi, şefkat