Kâinâtın yaratıldığı günden bugüne kadar hîç bir mevcûdun buna gücü yetmediğinden, her şey ölüme mahkûm olmuştur. Mâdem ölümün çâresi yoktur. Öyle ise, mevt ve hayât elinde olan Zât-ı Akdes’in huzúr-i ma‘nevîsine namâz vâsıtasıyla çıkıp beká ve likáyı O’ndan tazarru‘ ve niyâz etmek gerektir. 

İşte, Resûl-i Ekrem (sav), bir salât-ı kübrâda ve bir cemâat-i uzmâda hem kendisi, hem bütün álem nâmına beká ve likáyı Rabb-i Rahîm’inden istemiş; Rabb-i Rahîm’i de onun bu duá ve niyâzını, taleb ve isteğini kabûl buyurmuştur. Demek, dâr-ı beká ve dâr-ı bekádaki liká haktır ve tahakkuk edecektir. Müellif (ra), “Sözler” adlı eserinde bu konuyu şöyle îzáh etmiştir:

“İşte bak! O Zât, öyle bir salât-ı kübrâda duá ediyor ki: Gûyâ şu cezîre, belki Arz, onun azametli namâzıyla namâz kılar, niyâz eder. Bak, hem öyle bir cemâat-ı uzmâda niyâz ediyor ki: Gûyâ, benî-Âdem’in zamân-ı Âdem’den asrımıza, kıyâmete kadar bütün nûrânî kâmil insânlar, ona ittibâ‘ ile iktidâ edip duásına âmîn diyorlar. Hem bak, öyle bir hâcet-i ámme için duá ediyor ki: Değil ehl-i Arz, belki ehl-i semâvât, belki bütün mevcûdât, niyâzına, ‘Evet, yâ Rabbenâ, ver, biz dahi istiyoruz’ deyip iştirâk ediyorlar. Hem öyle fakírâne, öyle hazînâne, öyle mahbûbâne, öyle müştâkáne, öyle tazarru‘kârâne niyâz ediyor ki; bütün kâinâtı ağlattırıyor, duásına iştirâk ettiriyor.

“Bak! Hem öyle bir maksad, öyle bir gáye için duá ediyor ki: İnsânı ve álemi, belki bütün mahlûkátı esfel-i sáfilînden, sukúttan, kıymetsizlikten, faydasızlıktan a‘lâ-yı illiyyîne, ya‘nî kıymete, bekáya, ulvî vazífeye çıkarıyor.

“Bak! Hem öyle yüksek bir fîzâr-ı istimdâdkârâne ve öyle tatlı